ในที่สุด เย่อวิ๋นเฟยก็พาท่านเฟิงออกจากหอการค้าว่านเป่าแห่งเมืองฉือเหยียนอย่างเงียบเชียบ
หนึ่งวันให้หลัง
“ผู้จัดการเฟิงล่ะ?
เจ้าของหอล่ะ?
ดูเหมือนทั้งคู่จะหายตัวไป!”
ภายในหอการค้าว่านเป่า คนอื่น ๆ เริ่มออกตามหาเจ้าของหอและท่านเฟิงกันทั่วทุกหนแห่ง
เพราะเจ้าของหอและท่านเฟิงคือผู้ดูแลสาขานี้ ธุระทั้งปวงล้วนต้องให้ทั้งคู่ชี้ขาด
“ผู้จัดการเฟิงกับเจ้าของหอหายสาบสูญไปแล้ว!”
“แย่แล้ว ทรัพย์สินดูเหมือนจะสูญหายไปหมด สาขาของเราถูกถอนรากถอนโคนแล้ว!”
“ทรัพยากรบำเพ็ญเพียร สมบัติล้ำค่า พัสดุภัณฑ์ ไม่หลงเหลือแม้สักครึ่งชิ้น!”
……
สมาชิกหอการค้าว่านเป่าเริ่มตระหนักว่าสิ่งต่าง ๆ ไม่ปกติ ต่างโหวกเหวกโวยวาย
ไม่นานหลังจากนั้น ข่าวก็แพร่กลับไปถึงสำนักงานใหญ่ของหอการค้าว่านเป่า
“สืบ!
สืบให้ละเอียดเดี๋ยวนี้!”
ผู้นำระดับสูงของหอการค้าว่านเป่าโกรธเกรี้ยวยิ่งนัก รีบส่งยอดฝีมือมุ่งหน้าสู่เมืองฉือเหยียนแห่งแคว้นเป่ยหวงเพื่อไต่สวนทันที
ขณะนั้น
ณ แนวเขาห่างไกลแห่งหนึ่งในแคว้นเป่ยหวง ภายในถ้ำถ้ำหนึ่ง
เย่อวิ๋นเฟย ท่านเฟิง รวมถึงถังอู่และถังเปียว ต่างอยู่กันพร้อมหน้า
บัดนี้ท่านเฟิงเคารพยำเกรงเย่อวิ๋นเฟยถึงขีดสุด เขากลายเป็นทาสของเย่อวิ๋นเฟยแล้ว!
“พวกเจ้าช่วยคุ้มกันให้ข้าด้วย”
เย่อวิ๋นเฟยจัดวางค่ายกลพิทักษ์หลายจุดไว้นอกถ้ำ พลางเอ่ยขึ้น
“ขอรับ นายท่าน!”
ท่านเฟิงกล่าวด้วยความเคารพ
ถังอู่และถังเปียวก็รีบรับคำเช่นกัน
ทั้งคู่มีพลังขั้นต้นยุทธ์วิญญาณปฐมภูมิ เย่อวิ๋นเฟยให้โอสถเต๋าสำหรับเสริมรากฐานพลังวิญญาณโดยเฉพาะแก่พวกเขา ทำให้พลังของทั้งคู่ก้าวกระโดดขึ้นมาก
ท่านเฟิง ถังอู่ ถังเปียว สามคนเดินออกไปนอกถ้ำ
“เผ่าปีศาจโบราณสืบทอดมายาวนาน กำลังไม่ธรรมดา ก่อนจะไปเขตแดนปีศาจโบราณ ข้าควรเพิ่มพลังให้สูงขึ้นเสียหน่อย”