“ตำราปฐมกาลสามารถขัดเกลาพลังจิตวิญญาณได้จริง!”
หลังจากฝึกตำราปฐมกาลมาหลายเดือน เย่อวิ๋นเฟยพบด้วยความตื่นเต้นว่ารากฐานพลังจิตวิญญาณของตนมั่นคงแข็งแกร่งขึ้นมาก!
ช่วงเวลาต่อมา เย่อวิ๋นเฟยฝึกตำราปฐมกาลต่อไป ขัดเกลารากฐานพลังจิตวิญญาณอย่างอดทน
ในหอเงามายา ผ่านไปสามปี เย่อวิ๋นเฟยพบว่ารากฐานพลังจิตวิญญาณของตนถึงขั้นมั่นคงแข็งแกร่งอย่างยิ่ง
อีกทั้งเย่อวิ๋นเฟยยังพบว่าอาณาจักรพลังจิตวิญญาณของตนมีวี่แววจะทะลวงข้ามขั้น
ดังนั้น เย่อวิ๋นเฟยจึงเริ่มบุกทะลวงอาณาจักรพลังจิตวิญญาณ
หนึ่งปีต่อมา
“ในที่สุดก็ได้เวลาทะลวง!”
เย่อวิ๋นเฟยพลันเคลื่อนกาย วับวาบออกจากหอเงามายา มายังเทือกเขาหนึ่งใกล้เมืองเทียนเผิง เริ่มรับมือสายฟ้าทัณฑ์สวรรค์
เบื้องบนเวหา สายฟ้าทัณฑ์สวรรค์อันเกรี้ยวกราดตกลงมาอย่างต่อเนื่องไม่ขาดสาย
เล่ยเหอยืนอยู่ข้างกายเย่อวิ๋นเฟย กลืนกินสายฟ้าอยู่ไม่หยุด
สัตว์เทพเก้าหัวของวงล้อตราเผ่าเก้าวัง ล้วนก้าวถึงระดับพลังรบของจักรพรรดิสวรรค์แล้ว แต่ละหัวสามารถรับมือได้ด้วยตัวเอง!
สายฟ้าอันบ้าคลั่งสายแล้วสายเล่าฟาดลงบนร่างของเย่อวิ๋นเฟย พลังที่ซ่อนอยู่แม้จะน่ากลัวยิ่งนัก แต่มิอาจสร้างบาดแผลให้เย่อวิ๋นเฟยได้แม้แต่น้อย
ผ่านไปเกือบครึ่งวัน
“จักรพรรดิสวรรค์ขั้นกลางแล้ว”
เย่อวิ๋นเฟยทะลวงข้ามขั้นสำเร็จ
หลังทะลวงข้ามขั้น เย่อวิ๋นเฟยกลับเข้าสู่หอเงามายาอีกครั้ง ฝึกตำราปฐมกาลต่อ ขัดเกลารากฐานพลังจิตวิญญาณ
“เฟยเอ๋อร์ ข้างนอกมีคนมาหาเจ้า