“อะไรนะ เจ้าอยากเข้าไปในกระท่อมหลังนั้นงั้นรึ
ข้าคิดว่าเจ้าไม่ควรเข้าไปเลย สัญชาตญาณของข้าบอกว่ากระท่อมฟางทั้งหลายนั้นอันตรายยิ่งนัก”
ผู้อาวุโสฮุ่นได้ยินคำของหนอนไหมมังกรเขาทอง จึงรีบเปิดปากกล่าวทันที
“เช่นนั้นแล้ว เราไปสำรวจที่อื่นก่อนดีกว่า”
เย่อวิ๋นเฟยได้ยินถ้อยคำของผู้อาวุโสฮุ่น จึงพยักหน้าตอบ
จากนั้นเย่อวิ๋นเฟยแผดเผาวิชาเหยียบย่ำ มุ่งหน้าไปยังทิศอื่น
ขณะที่เย่อวิ๋นเฟยเดินทางต่อไปนั้น
“ที่นี่คงเป็นแกนกลางแห่งตำหนักลับบำเพ็ญของเทพบุรุษเทียนหมู่แล้ว”
ชายคนหนึ่งได้เดินทางเข้ามาในโลกเล็กแห่งนี้อีกคน ชายผู้นี้มองดูโลกเล็กทิวทัศน์งดงามเบื้องหน้า แววตาเผยความตื่นเต้นระคนใจ เอ่ยขึ้นช้า ๆ
“ของวิเศษและมรดกล้ำค่าที่สุดที่เทพบุรุษเทียนหมู่ทิ่มไว้ ย่อมอยู่ ณ สถานที่แห่งนี้เป็นแน่”
สายตาของชายผู้นี้กวาดมองโลกเล็กแห่งนี้ เต็มเปี่ยมด้วยความหวัง
แล้วร่างเขากะพริบหาย ทะยานมุ่งหน้าไปข้างหน้า เพราะเขารู้ดีว่าอีกไม่นานย่อมมีบรรดาผู้แข็งแกร่งที่ไม่ต่ำกว่าเขาไล่ตามเข้ามาอีกเป็นแน่
“ก่อนข้ามีเด็กหนุ่มคนหนึ่งเข้ามาก่อนแล้ว ไม่รู้ว่ามันได้ของวิเศษและโอกาสแห่งโชคชะตาอะไรไปแล้วในสถานที่แห่งนี้
เมื่อข้าเจอมัน ต้องชิงเอาของทั้งหมดบนตัวมันมาเป็นของข้า รวมถึงสิ่งที่ซ่อนอยู่ในทะเลวิญญาณของมันด้วย
เด็กหนุ่มชั้นต่ำอย่างมันจะมาแข่งขันกับข้าเรื่องของวิเศษและโชคชะตางั้นรึ มันฝันไปไกล”
ชายวัยกลางคนผู้นี้นึกถึงเย่อวิ๋นเฟยที่เข้ามาก่อนเขา บนใบหน้าจึงปรากฏรอยยิ้มเย็นชา
ในขณะนั้นเองชายวัยกลางคนก็หยุดร่างฉับพลัน มองเบื้องหน้าด้วยแววตาตกตะลึง
เพราะเขาเห็นว่าบนเนินเขาเล็กเบื้องหน้า กลับมีชายชราผู้หนึ่งต้อนควายแก่เดินผ่านไป ตามหลังชายชรามีสุนัขสีเหลืองตัวหนึ่งเด้งดึ๋งวิ่งเล่น ครั้งวิ่งนำหน้า ครั้งวิ่งตามหลัง
“เป็นไปได้อย่างไร?
นั่นมันชายธรรมดาที่ดูเหมือนไม่เคยบำเพ็ญมาก่อน ภายในต้องมีเรื่องแปลกประหลาดซ่อนอยู่แน่”
ชายวัยกลางคนจ้องมองชายชราบนเนินเบื้องหน้า ส่งพลังวิญญาณตรวจสอบไป จากนั้นจึงพบว่าชายชราผู้นั้นไม่มีร่องรอยการไหลเวียนของพลังใด ๆ เลย ดูเหมือนคนธรรมดาที่ไม่เคยบำเพ็ญมาก่อนจริง ๆ