ผ่านไปอีกชั่วขณะหนึ่ง ประมุขเทพอันดับแปดอีกองค์ก็ไม่อาจฝืนต้านได้อีกต่อไป ถูกฟาดจนพิการสิ้นรูป จากนั้นเย่อวิ๋นเฟยก็ปิดผนึกเขาไว้ แล้วขังเข้าไปในหอเงามายา
เมื่อเป็นเช่นนี้ ก็เหลือเพียงพ่อมดชรากับประมุขเทพอันดับแปดของฝ่ายผู้พิทักษ์อีกสององค์เท่านั้น
"ยอดเลย! จัดการไปแล้วสี่"
ผู้อาวุโสทั้งห้าของศาสนาฮุนหยวนตื่นเต้นเป็นอย่างยิ่ง
การจัดการประมุขเทพอันดับแปดได้สี่องค์ ย่อมมีความหมายใหญ่หลวงกว่าการทำลายกองทัพหนึ่งของฝ่ายผู้พิทักษ์เสียอีก
"ท่านผู้อาวุโสทั้งหลาย ยังเหลืออีกสาม พวกเราตบเท้าเดียวให้จบสิ้น กำจัดพวกมันให้หมดสิ้นไปเลย"
เย่อวิ๋นเฟยกล่าว จากนั้นร่างก็พรวดหายไปปรากฏตัวตรงหน้าประมุขเทพอันดับแปดอีกองค์หนึ่งของฝ่ายผู้พิทักษ์
ผู้อาวุโสทั้งห้าแห่งศาสนาฮุนหยวนรีบพรูกันเข้าตามทันที แล้วลงมือร่วมกัน
"เป็นอยู่แบบนี้ต่อไป กระทั่งข้าก็คงต้องสิ้นชีพ ณ ที่แห่งนี้"
พ่อมดชราได้ลองวิธีและอุบายสารพัดแล้วก็ยังไม่อาจหลุดรอดหนีออกมาได้ ใบหน้าบูดบึ้งอย่างมาก
เมื่อครู่เขาได้เห็นตาเป็นๆ ว่าประมุขเทพอันดับแปดฝ่ายตนถูกปิดผนึกขังข้อมีละองค์ แม้ใจจะลุกเป็นไฟเพียงใดก็หาทางใดทำมิได้
"ข้าเข้าใจแล้ว พายุพวกนี้ต้องเป็นฝีมือเจ้าตัวดีๆ นี่เอง!
ดูท่าการคำนวณหาของข้าไม่ผิด สัตว์น้อยตัวนี้คือสาเหตุหลักที่ทำให้ฝ่ายผู้พิทักษ์พวกเราพ่ายแพ้ในเหวที่ห้าแห่งนี้"
พลันใจพ่อมดชราสั่นคลอน คิดถึงข้อนี้ขึ้นมาได้
ข้อสรุปนี้ไม่ใช่การเดาสุ่มสี่สุ่มห้า หากเป็นสิ่งที่เขาคิดได้จากผลการคำนวณหาอย่างแท้จริง
"ไม่คิดเลย ลูกหลานรุ่นเยาว์คนหนึ่งจะอสูรกาจถึงเพียงนี้!"
พ่อมดชรามองไปยังเย่อวิ๋นเฟย ในใจไม่อาจห้ามถอนใจอย่างแรง
ขณะที่พ่อมดชราเริ่มรู้สึกสิ้นหวัง ทันใดนั้นเขาก็ได้รับเสียงสื่อจิตฉบับหนึ่ง ใบหน้าจึงแสดงความปลื้มปิติอย่างคลั่ง
"ทั้งสองไม่ต้องกังวล เจ้าผู้คุมนรกมาถึงแล้ว"
พ่อมดชราส่งเสียงสื่อจิตไปยังประมุขเทพอันดับแปดทั้งสองอย่างตื่นเต้น
"จริงหรือ?
นั่นก็ดีแล้ว รีบให้เจ้าผู้คุมนรกมาช่วยข้า ข้าใกล้จะต้านไม่ไหวแล้ว"