หลังจากเย่อวิ๋นเฟยกักตัวมหาเทพขั้นเจ็ดทั้งสองไว้ในหอเงามายาแล้ว เขาก็หันกลับมามองเหล่ามหาเทพชั้นที่แปดฝ่ายผู้พิทักษ์อีก 6 คน รวมถึงพ่อมดชราผู้นั้น
แม้สถานการณ์ของพวกเขาจะดีกว่าเล็กน้อย แต่เมื่อเผชิญกับพายุป่าและพายุทอร์นาโดที่โจมตีไม่รู้จบอย่างบ้าคลั่ง ก็ต้องอยู่ในสภาพย่ำแย่อย่างมาก และเริ่มรู้สึกว่าใจปรารถนาแต่กำลังไร้ซึ่งพลัง
"บัดซบ!
พายุเหล่านี้ดูเหมือนถูกสร้างขึ้นด้วยมือมนุษย์ จงใจกำหนดหมายไว้ที่พวกเราทั้งหลาย"
ขณะนี้พ่อมดชราและเหล่ามหาเทพชั้นที่แปดทั้ง 6 ต่างพบว่าเย่อวิ๋นเฟยกับเหล่ามหาเทพชั้นที่แปดของสำนักฮุนหยวนยืนอยู่อย่างสุขสบาย ไม่ได้รับผลกระทบจากพายุและพายุทอร์นาโดแม้แต่น้อย ต่างตกตะลึงและโกรธแค้น
"หรือว่าพายุและพายุทอร์นาโดเหล่านี้จะเป็นกับดักที่พวกเจ้าสำนักฮุนหยวนวางซุ่มเอาไว้แต่แรก?"
มหาเทพชั้นที่แปดฝ่ายผู้พิทักษ์คนหนึ่งพลันนึกถึงเรื่องนี้ จึงตะโกนโวยวาย
"ถูกต้อง พายุเหล่านี้ถูกวางซุ่มเอาไว้แต่แรกจริง เพื่อใช้จัดการพวกเจ้า ที่แห่งนี้คือสุสานของพวกเจ้า"
เย่อวิ๋นเฟยเอ่ยด้วยรอยยิ้มเย็นชา
"จริงอย่างนั้นสินะ! พายุเหล่านี้เกี่ยวข้องกับท่านชายเย่อย่างแท้จริง ท่านชายเย่วางกับดักเอาไว้ที่นี่แต่แรก!"
เหล่ามหาเทพชั้นที่แปดทั้ง 5 แห่งสำนักฮุนหยวนได้ยินคำพูดของเย่อวิ๋นเฟยก็ต่างตกตะลึงและปลื้มปีติ
"ท่านอาวุโสทั้งหลาย ลงมือเถิด ไอ้พวกนี้ถูกปราบปรามไว้แล้ว ตอนนี้จะจัดการพวกมันก็ไม่ใช่เรื่องยาก"
เย่อวิ๋นเฟยกล่าวกับเหล่ามหาเทพชั้นที่แปดทั้ง 5 แห่งสำนักฮุนหยวน
"ดี! เราจะลงมือกันเดี๋ยวนี้ ฉวยโอกาสนี้กำจัดไอ้พวกนี้ซะ"
เหล่ามหาเทพชั้นที่แปดทั้ง 5 แห่งสำนักฮุนหยวนเมื่อได้รับข้อความจากเย่อวิ๋นเฟยก็ต่างรู้สึกฮึกเหิมใจ
พวกเขารู้ดีว่าหากสังหารเหล่ามหาเทพชั้นที่แปดทั้ง 6 และพ่อมดชราผู้นี้ได้ ย่อมเป็นการโจมตีครั้งยิ่งใหญ่ต่อฝ่ายผู้พิทักษ์แห่งมหาสุรียงที่ห้าทั้งมวล
แม้จะกล่าวได้ว่าหากสังหารพ่อมดชราและมหาเทพชั้นที่แปดทั้ง 6 ได้ สำนักฮุนหยวนจะได้เปรียบเหนือกว่าอย่างเด็ดขาดในห้วงว่างที่ห้า และสามารถชี้ขาดชัยชนะ-ความปราชัยของสงครามระหว่างสองมหาอำนาจในห้วงว่างนี้ได้ในคราวเดียว