เวลาต่อจากนั้น เย่อวิ๋นเฟยหยิบทรัพยากรการบำเพ็ญเพียรออกมากองใหญ่เพื่อเริ่มบำเพ็ญเพียร
เย่อวิ๋นเฟยไม่ได้เข้าไปภายในหอเงามายา ประสบการณ์ที่เพิ่งผ่านมาซึ่งดูเหมือนจะล่อลับเข้าสู่ความฝัน ทำให้เขาระแวงเกี่ยวกับเกาะเล็กแห่งนี้
ส่วนหูเมี่ยวหนอนไหมมังกรเขาทองและพวกก็เข้าไปปิดด่านบำเพ็ญเพียรภายในหอเงามายา
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าใด เย่อวิ๋นเฟยรู้สึกว่าสภาพของตนได้ฟื้นคืนสู่จุดสูงสุดแล้ว
"ไม่รู้ว่าพวกฝ่ายผู้พิทักษ์จะยืนเฝ้าอยู่ภายนอกนานแค่ไหน?"
เย่อวิ๋นเฟยค่อย ๆ ลืมตาขึ้น สายตามองไปยังทิศทางภายนอกทะเลหวงกู่ แล้วถอนหายใจเบา ๆ
เย่อวิ๋นเฟยรู้ดีว่าช่วงเวลานี้เหล่าเทพสวรรค์แห่งฝ่ายผู้พิทักษ์ยังคงเฝ้าอยู่ภายนอกแน่นอน
"พ่อมดชรานั่นเคลื่อนไหวเหล่าเทพสวรรค์มากมายขนาดนั้นเพื่อไล่ล่าข้า ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะยอมแพ้อย่างง่ายดาย"
เย่อวิ๋นเฟยถอนใจกล่าว
"ดูท่าทางพ่อมดชรานั้นให้ความสำคัญกับเจ้ามากนัก เพื่อจัดการกับเจ้าผู้เป็นเพียงเด็กหนุ่มคนหนึ่ง ถึงกับเคลื่อนไหวเหล่าเทพสวรรค์มากมาย
แถมยังเป็นเทพสวรรค์จากหลายอำนาจที่ร่วมกันไล่ล่าเจ้า แม้กระทั่งไม่ลังเลที่จะส่งคนเข้ามาในทะเลหวงกู่เพื่อตามฆ่าเจ้า ชัดเจนแล้วว่าไม่ฆ่าเจ้าให้ตายก็ไม่ยอมเลิก!"
ผู้อาวุโสฮุ่นกล่าวพลางยิ้มขื่น
"ตัวเก่าแก่นั่นคำนวณสืบหาร่องรอยข้ามานานแล้ว ตั้งแต่ครั้งที่ข้ามายังมิติที่หกและเริ่มสังหารเหล่าเทพแท้ของฝ่ายผู้พิทักษ์ มันก็เริ่มคำนวณหาข้าแล้ว
หลังจากนั้นข้ายังฆ่าคนของฝ่ายผู้พิทักษ์มากมาย ทำลายจุดสาขาย่อยของฝ่ายเขาไปนับไม่ถ้วน สร้างความสูญเสียมหาศาลให้พวกมัน มันจึงย่อมอยากกำจัดข้า"
เย่อวิ๋นเฟยกล่าว
"รอดูกันเถอะ วันหนึ่งสถานการณ์ย่อมกลับกัน บางทีตอนนั้นอาจเป็นข้าที่ไล่ล่ามันก็ได้"
เย่อวิ๋นเฟยกล่าวพลางยิ้มเย็น
"พวกเจ้าสังเกตเห็นไหม ทัศนียภาพของเกาะนี้เปลี่ยนแปลงไปอย่างใหญ่หลวงอย่างฉับพลัน"
ช่วงเวลานั้นเอง หนอนไหมมังกรเขาทองพูดขึ้นอย่างตกใจ
เย่อวิ๋นเฟยได้ยินคำของหนอนไหมมังกรเขาทองก็หันกลับทันที แล้วก็แสดงสีหน้าตกตะลึง เพราะทัศนียภาพของเกาะเปลี่ยนแปลงไปอย่างแท้จริง