เย่อวิ๋นเฟยรีบตามเด็กชายเต๋าน้อยเข้าไปในตึกน้อยหลังนั้น
ชั้นล่างเป็นห้องโถงเล็ก ๆ พื้นที่ไม่กว้างนัก มีโต๊ะแปดอมตะวางอยู่หนึ่งตัวกับเก้าอี้พนักพิงหลายตัว บนโต๊ะวางกาน้ำชากับถ้วยชา และจานผลเทพหลายจานที่ดูไปก็น่าจะเป็นของหรูหราระดับสูง
ข้างโต๊ะนั่งอยู่ผู้เฒ่าชุดครามผู้มีเครายาวสามพู่ ดูไปเปี่ยมด้วยวิถีแห่งเซียน
"ท่านหนูน้อย โปรดนั่ง"
ผู้เฒ่าชุดครามทำสายหมายให้เย่อวิ๋นเฟยนั่งลง แล้วเอ่ยขึ้น
เด็กชายเต๋าน้อยเดินเข้ามารินชาให้เย่อวิ๋นเฟยหนึ่งถ้วย เย่อวิ๋นเฟยรีบกล่าวขอบคุณ
เย่อวิ๋นเฟยไม่กล้าดูถูกเด็กเต๋าน้อยผู้นี้เลย เพราะนี่คือปรมาจารย์เตายาที่สามารถเตรียมเม็ดเทพปฐมได้ แม้ระดับฝีมือการเตรียมยาของเย่อวิ๋นเฟยเองก็ยังตามหลังเขาอยู่ห่างไกล
"ท่านหนูน้อย ไม่ทราบว่ามาถึงสถานที่แห่งนี้ด้วยเหตุใด"
ผู้เฒ่าชุดครามเอ่ยถามขึ้น ท่าทีแสนอ่อนโยน
"ผู้อาวุโสท่านนี้คุยง่ายจริง ๆ แต่ทำไมข้ากลับรับรู้ไม่ได้เลยว่าท่านอยู่ขั้นภูมิใด พลังแห่งขั้นใด"
มังกรหริ่งเขาทองส่งเสียงสื่อจิตกล่าว
"ข้าก็รับรู้ไม่ได้เหมือนกันว่าท่านอยู่ขั้นภูมิใด คงเป็นเพราะขั้นภูมิของท่านสูงกว่าพวกเรามหาศาล พวกเราจึงไม่มีความสามารถจะรับรู้ได้"
เย่อวิ๋นเฟยตอบกล่าว
"ท่านดูเหมือนเป็นเพียงกลุ่มอากาศใสสร้อย ข้าไม่รับรู้อะไรเลย ขั้นภูมิของท่านต้องไม่ต่ำกว่าเทพปฐมเป็นแน่"
ผู้อาวุโสฮุ่นส่งเสียงสื่อจิตกล่าว
"ผู้อาวุโส ความจริงแล้วเรื่องมันเป็นมาดังนี้……"
เย่อวิ๋นเฟยรีบเล่าคร่าว ๆ ถึงเรื่องที่ตนเข้าสู่ทะเลหวงกู่ และเดินทางมาถึงเกาะเล็กแห่งนี้ แน่นอนว่าได้ปกปิดข้อมูลจริงเกี่ยวกับตนเองไว้มากมาย
"ออ อย่างนั้นเอง
เนื่องจากได้มาถึง นั่นย่อมคือบุญวาสนา"
ผู้เฒ่าชุดครามฟังคำของเย่อวิ๋นเฟยแล้วพยักหน้ายิ้ม
"ผู้อาวุโสคงเป็นปรมาจารย์เตายาสินะ ข้าเพิ่งได้กลิ่นหอมฟุ้งจากยาเม็ด ชวนให้ใจหลงใหล ฝีมือหลอมยาของผู้อาวุโสช่างสูงส่งยิ่ง!"
เย่อวิ๋นเฟยกล่าวชื่นชม โดยตั้งใจเปลี่ยนเรื่องคุยไปสู่วิชาการเตรียมยา
"ท่านหนูน้อยชมเกินจริงแล้ว วิชาหลอมโอสถเพียงเล็กน้อยของเราไม่คุ้มที่จะกล่าวถึง"
ผู้เฒ่าชุดครามรีบกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
"วิชาเตรียมยาสูงส่งเช่นนี้ยังไม่คุ้มที่จะกล่าวถึงอีกเรอะ?