“สถานที่พรรค์นี้มันที่ไหนกัน
แล้งเหลือเกิน เหมือนไม่มีอะไรเลย รอบด้านเต็มไปด้วยหมอกขาวน่ารำคาญแบบนี้”
ช่วงเวลานั้นเอง เสียงหนึ่งดังขึ้นจากไกล ต่อมามีอีกหลายเสียงแว่วมาแต่แดนไกล
“คนแดนดาบก็มาถึงแล้ว”
ผู้อาวุโสฮุ่นกล่าวกับเย่อวิ๋นเฟยผ่านเสียงสื่อจิต
“ใช่ พวกนั้นคือคนแดนดาบจริง”
เย่อวิ๋นเฟยพยักหน้า
ไม่ช้าร่างห้าร่างที่แผ่รัศมีดาบเฉียบคมออกมาทั้งตัวก็โผล่ใกล้เข้าเรื่อย ๆ
“เด็กนั่นหนีเร็วจริง ๆ ไล่ตามมานานขนาดนี้ แม้แต่เงาก็ไม่เห็นซักติด”
หนึ่งในพวกแดนดาบกล่าว
“ดูท่าพวกนี้ตั้งใจมาตามล่าเจ้าโดยเฉพาะ”
ผู้อาวุโสฮุ่นกล่าวอีก
“ใช่
เมื่อพวกมันมาถึงแล้ว ข้าจะไม่ประณีประนอม”
เย่อวิ๋นเฟยพยักหน้าแล้วเยาะเย้ยเย็นชา
ช่วงเวลานั้นเอง ฝูงสัตว์มายาจำนวนมากพรูกันเข้าล้อมพวกคนแดนดาบ
“สัตว์อสูรอะไรกันเหล่านี้! ไสหัวไป!”
คนแดนดาบทั้งหลายรื้อฟันยาวออกมา ฟันรัศมีดาบเด็ดขาดออกไปทีละสาย ระเบิดร่างของสัตว์มายาเหล่านั้นจนแตกกระจาย
แต่ร่างของสัตว์มายาระเบิดแตกไปเท่าไรก็ตาม ตราบใดที่แกนสัตว์ยังอยู่ก็ไม่เป็นไรใหญ่ อีกไม่ช้าก็จะดูดกลืนพลังงานและกฎแห่งมหาวิถีมายารอบด้านเพื่อหลอมร่างสมบูรณ์ขึ้นใหม่ได้อีก
สัตว์มายาจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ พุ่งเข้าสังหารคนแห่งสำนักอักขระศักดิ์สิทธิ์และแดนดาบ ก่อนที่คนของสองอำนาจใหญ่นี้จะพบเห็นตัวกันเอง
“พวกเราควรร่วมมือกันจัดการอสูรเหล่านี้”
คนแดนดาบหนึ่งตะโกนบอกคนสำนักอักขระศักดิ์สิทธิ์
“ก็เพื่อนแดนดาบนี่เอง ได้ พวกเราร่วมมือกันจัดการอสูรเหล่านี้เถอะ
อสูรเหล่านี้จำนวนมหาศาล ไหลบ่าไม่ขาดสาย ดูเหมือนจะฆ่าไม่หมด พวกเราคงบุกเข้าไปในถ้ำรังของพวกมันเข้าให้แล้ว
ที่แห่งนี้อยู่นานไม่ได้ สิ่งสำคัญที่สุดคือหาทางออกจากที่นี่ อย่าหมกมุ่นรบเด็ดขาด”
คนสำนักอักขระศักดิ์สิทธิ์หนึ่งตอบเสียงดัง
“ยังจะหนีอีกหรือ เป็นไปได้หรือ”
เย่อวิ๋นเฟยจับตาดูทุกฝีก้าวของพวกนั้นจากไกล แล้วเยาะเย้ยเย็นชา
สิ่งที่ทำให้เย่อวิ๋นเฟยแปลกใจคือสัตว์มายาเหล่านั้นล้อมโจมตีคนสำนักอักขระศักดิ์สิทธิ์และแดนดาบตลอดเวลา แต่กลับไม่เอะอะอะไรกับตน แม้บางตัวโผล่ใกล้ ๆ เมื่อเห็นตนกลับอ้อมทางหนีไป พุ่งเข้าใส่คนสำนักอักขระศักดิ์สิทธิ์และแดนดาบที่อยู่แดนไกลแทน