"เจ้าหนู เจ้าจะพูดว่า เจ้าคนเดียว ท้าทายนักโอสถแห่งหุบเขาจื่อตันของพวกเรางั้นหรือ?"
ผู้อาวุโสคนหนึ่งสงสัยว่าตนเองฟังผิด จึงเอ่ยถาม
"ถูกต้อง ข้าจะใช้กำลังเพียงคนเดียว ท้าทายนักโอสถทั้งหมดของหุบเขาจื่อตัน กล้ารับคำท้าหรือไม่?"
เย่อวิ๋นเฟยเพิ่มเสียงดัง เอ่ยอย่างชัดเจน
คลื่นเสียงกึกก้องแผ่กระจาย ดังก้องกังวาน เข้าไปในหูของทุกคนอย่างชัดเจน
"เด็กหนุ่มโอหังนัก!"
เจ้าเมืองสะบัดแขนเสื่อตำหนิ
ผู้มีตำแหน่งสูงคนอื่นๆ ของหุบเขาจื่อตันต่างก็มีสีหน้าโกรธเคือง บางคนตวาดลั่น กล่าวหาเย่อวิ๋นเฟยไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง
"เจ้าหนู นี่เป็นครั้งแรกตั้งแต่หุบเขาจื่อตันของเราก่อตั้งมา ที่มีคนกล้าท้าทายวิทยาการโอสถของพวกเราในฐานะบุคคลธรรมดา ด้วยความกล้าหาญเช่นนี้ ข้าจำต้องเคารพเจ้าอยู่บ้าง
เอาล่ะ ข้ารับคำท้าของเจ้า
ข้าอยากเห็นนัก ว่าเจ้าจะมีฝีมือจริงสักแค่ไหน!"
เจ้าเมืองหัวเราะเย็น
"พวกเจ้าใครจะไปรับคำท้าของเด็กหนุ่มผู้นี้"
สายตาของเจ้าเมืองมองไปยังนักโอสถเหล่านั้นของหุบเขาจื่อตัน
"เจ้าหนู ข้ามารับคำท้าเอง!
ข้าเป็นนักโอสถหลอมรวมขั้นเจ็ด..."
ชายวัยกลางคนคนหนึ่งก้าวออกมาจากกลุ่ม ตะโกนใส่เย่อวิ๋นเฟย
เย่อวิ๋นเฟยโบกมือ หยิบเตาหลอมโอสถออกมา ลอยอยู่ตรงหน้า
ดีดนิ้วหนึ่งครั้ง ดีดทั้งไฟปฐพีและไฟแท้สามประการเข้าไปในเตาหลอมโอสถ จากนั้นยื่นมือคว้า หยิบสมุนไพรขั้นหลอมรวมมากกว่าสิบชนิดออกมาจากแหวนมิติ โยนเข้าไปในเตาหลอมโอสถทั้งหมด
จากนั้นมือทั้งสองของเย่อวิ๋นเฟยราวกับผีเสื้อร่อนไปมาท่ามกลางดอกไม้ พร่าไปมาด้วยวิชาควบคุมไฟ ทะลวงเข้าไปในเตาหลอมโอสถอย่างรวดเร็วดั่งสายฟ้า