เวลานี้ เจ้าหน้าที่ลวี่กำลังถูกทรมานด้วยยาเม็ดพิษ กลิ้งเกลือกอยู่บนพื้นด้วยความเจ็บปวด
นักโอสถหยวนก็กุมท้องร้องโอดครวญไม่หยุด
ส่วนพี่น้องตระกูลเหรวนฉานกับเหรวนจง ยืนอยู่ข้างกายเย่อวิ๋นเฟยด้วยท่าทางสับสนอลหม่าน
ผู้ที่เคยมาขอยาในหอโอสถด้วยกัน ล้วนถอยห่างจากเย่อวิ๋นเฟยไปหมดแล้ว แต่สองพี่น้องเหรวิน แม้จะตื่นตกใจ แต่ก็ยังยืนเคียงข้างเย่อวิ๋นเฟยตลอด ทำให้เย่อวิ๋นเฟยพยักหน้ารับอย่างเงียบๆ
"เจ้าหนู กล้าทำเรื่องชั่วร้ายในหุบเขาจื่อตันของข้า รีบยอมจำนนเสียโดยดี!"
ผู้เฒ่าคนหนึ่งโกรธจัด ยื่นมือคว้าไปทางเย่อวิ๋นเฟย เปลวเพลิงสีแดงผุดจากฝ่ามือ กลายเป็นมังกรไฟพุ่งเข้าใส่เย่อวิ๋นเฟย
เย่อวิ๋นเฟยชี้มือออกไป กระบี่วิญญาณห้าเล่มพุ่งออกไปพร้อมกัน ชนกับมังกรไฟนั้น
พร้อมกันนั้น เย่อวิ๋นเฟยก็ใช้กระบี่วิญญาณสวรรค์ โจมตีเข้าที่ศีรษะของผู้เฒ่าคนนั้นโดยตรง
"เป็นไปได้อย่างไร!"
ผู้เฒ่าคนนี้มีกำลังขั้นทะเลสวรรค์ช่วงปลาย แต่ในยามนี้ จิตวิญญาณของเขารับรู้ถึงภัยอันตรายใหญ่หลวง สีหน้าเปลี่ยนซีด ถอยหนีอย่างตกใจ
เป็นไปได้อย่างไร?
เหล่ายอดฝีมือคนอื่นๆ ของหุบเขาจื่อตันต่างก็ไม่อยากเชื่อสายตา
สายตาที่พวกเขามองเย่อวิ๋นเฟยเริ่มเปลี่ยนเป็นจริงจัง
ศิษย์พี่ใหญ่ของสำนักจื่อเวยผู้นี้ ดูเหมือนจะไม่ธรรมดาเสียแล้ว
"ถูกต้อง ข้าคือศิษย์พี่ใหญ่ซูเฟยแห่งสำนักจื่อเวย"
เย่อวิ๋นเฟยทำลายนักโอสถหยวนลงได้แล้ว จึงเงยหน้ามองเจ้าเมือง แล้วตอบอย่างราบเรียบ
"เจ้าหนู หุบเขาจื่อตันของพวกเราไม่ต้อนรับคนจากสำนักจื่อเวย เหตุใดเจ้าถึงมาหาเรื่องที่นี่!"