"บัดนี้เชื่อแล้วหรือยัง คิดว่าพวกเจ้าหุบเขาจื่อตันทรยศต่อสำนักจื่อเวยของเรา แล้วจะยิ่งใหญ่เพียงใด ความรู้ที่พวกเจ้าได้เรียนรู้ เป็นเพียงเศษเสี้ยวของวิทยาโอสถสำนักจื่อเวยเราเท่านั้น"
เย่อวิ๋นเฟยกล่าวช้าๆ น้ำเสียงอันชัดเจนก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของทุกคน
ขณะนี้ สมาชิกหุบเขาจื่อตันทั้งหมดหน้าเผือดซีด ไร้คำตอบ เพราะความจริงปรากฏอยู่ตรงหน้า
"บัดนี้ ข้าในนามสำนักจื่อเวย ขอประกาศแก่พวกเจ้าหุบเขาจื่อตันอย่างเป็นทางการ จงคืนทุกสิ่งที่เป็นของสำนักจื่อเวยของเราทั้งหมด"
เย่อวิ๋นเฟยกล่าวช้าๆ อีกครั้ง
"ไม่คิดว่า สำนักจื่อเวยจะให้กำเนิดอัจฉริยะทางโอสถเช่นนี้ได้"
ในขณะนั้นเอง เสียงถอนหายใจยาวเอือมระอา ดังก้องมาจากส่วนลึกของหุบเขาจื่อตัน
ครืนๆๆ...
คลื่นพลังอัดแน่นมหาศาลราวระลอกคลื่น ถาโถมบดขยี้เข้ามา ผู้คนทั้งหลายสัมผัสได้ราวกับสรวงสวรรค์และปฐพีหยุดนิ่ง ทุกสรรพสิ่งถูกแช่แข็ง
ผู้อ่อนแอจำนวนมากทรุดตัวลงกับพื้นทันที ขยับเขยื้อนไม่ได้แม้แต่น้อย
จากนั้น ชายวัยกลางคนชุดเขียวพร้อมผู้อาวุโสสามคน ลอยขึ้นจากส่วนลึกของหุบเขาจื่อตัน ก้าวย่างเหยียบฟ้าดินเข้ามา
รูปร่างหน้าตาของชายผู้นั้นดูราวกับอายุเพียงสามสิบสี่สิบปี แต่แววตานั้นแฝงไว้ซึ่งความผ่านร้อนผ่านหนาว
"คารวะบรรพชนหวังเซิ่งและผู้อาวุโสสูงสุดทั้งสาม!"
เจ้าเมืองและชนชั้นสูงทั้งหลายเมื่อเห็น ต่างก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ค้อมกายคำนับด้วยความเคารพ
"คารวะบรรพชนหวังเซิ่งและผู้อาวุโสสูงสุดทั้งสาม!"
สมาชิกหุบเขาจื่อตันคนอื่นๆ เห็นดังนั้น ต่างรีบโค้งคำนับพร้อมกัน ร้องขึ้นพร้อมเพรียง สั่นสะเทือนไปทั่วหุบเขาจื่อตัน