"ใช่แล้ว ข้าง ๆ เศษความคิดนั้นมีมุกดำลอยอยู่หนึ่งเม็ด มุกดาเม็ดนั้นดูเหมือนจะควบคุมพลังแห่งลมและกฎแห่งลมได้
เป็นไปได้ว่าสายลมบ้าที่ปกคลุมฟ้าปกดินเบื้องหน้านี้ รวมถึงพายุทอร์นาโดเหล่านั้น ล้วนถูกสร้างขึ้นโดยมุกดาเม็ดนั้น"
เย่อวิ๋นเฟยพยักหน้า
"การสืบทอดวิชาเนตรของเทพเจ้าเทียนหมู่สมคำล่ำลือจริง ๆ ข้าแม้แต่จะรับรู้ไม่ได้เลยว่าในสายลมบ้าเบื้องหน้านี้มีมุกดาเม็ดหนึ่งซ่อนอยู่ แต่อิทธิฤทธิ์ของเจ้ากลับมองเห็น"
ผู้อาวุโสฮุ่นกล่าวอย่างพึงพอใจในตัวเย่อวิ๋นเฟย
"จริงอย่างนั้น เนตรเทพของข้ามองเห็นสรรพสิ่งและปริศนาธรรมมากมาย แม้แต่สิ่งที่พลังวิญญาณหรือพลังจิตหยั่งรู้ก็ไม่อาจสัมผัสได้"
เย่อวิ๋นเฟยพยักหน้า รู้สึกพอใจในการสืบทอดวิชาเนตรที่ตนบำเพ็ญมาเป็นอย่างยิ่ง
"ถ้ามุกดาเม็ดนั้นควบคุมสายลมบ้าเหล่านั้นได้ นั่นไม่ใช่หมายความว่า ถ้าพวกเรายึดมุกดาเม็ดนั้นมาได้ พวกเราก็จะควบคุมสายลมเหล่านี้ได้เช่นกันหรือ"
หนอนดราก้อนเขาทองเอ่ยขึ้นทันที
"ก็เป็นเช่นนั้นจริง แต่มุกดาเม็ดนั้นคงถูกเศษความคิดนั้นหลอมรวมไปแล้ว กลายเป็นฝ่าเป่าของเขาไปเสียแล้ว
อำนาจของสายลมเหล่านี้น่าสยดสยองเหลือเกิน พวกเราจะแย่งมุกดาเม็ดนั้นจากมือของเศษความคิดนั้นยากยิ่ง"
เย่อวิ๋นเฟยมองสายลมบ้าน่าสยดสยองที่ปกคลุมฟ้าปกดินเบื้องหน้า และพายุทอร์นาโดนับสิบสายที่หมุนวนระส่ำระสายสูงเทียมฟ้า แล้วกล่าวขึ้น
"ยากจริงอย่างที่ว่า
สายลมบ้าเหล่านี้แม้แต่มหาเทพชั้นที่เจ็ด ยังไม่อาจรับมือได้ ยิ่งมีขนาดใหญ่โตเช่นนี้ เศษความคิดนั้นเพียงซ่อนตัวอยู่ภายในวงลม พวกเราก็ยากจะจัดการเขา ยิ่งยากจะแย่งมุกดาเม็ดนั้นมาจากมือของเขา"
ผู้อาวุโสฮุ่นกล่าวขึ้น
"นายท่าน หูเมี่ยวคิดว่าเศษความคิดนั้นไม่ได้ซ่อนอยู่ในสายลมตลอดเวลา เพราะเมื่อสายลมเหล่านี้สลายไป เศษความคิดนั้นย่อมหาที่ซ่อนใหม่ ถ้าพวกเราไปพบเขาในยามนั้น บางทีอาจไม่ต้องเผชิญสายลมน่าสยดสยองเหล่านี้เลย"
หูเมี่ยวเอ่ยขึ้นทันที
"ไม่ใช่