"ช่วยด้วย!
ข้าทำไม่ไหวแล้ว!"
ในยามนั้น มหาเทพชั้นเจ็ดองค์หนึ่งก็ร้องตะโกนออกมาอย่างไม่เลือกทาง ร่างของเขาแทบทุกส่วน ทั้งเนื้อและอวัยวะภายในถูกพายุบ้าคลั่งกลืนกลายเป็นผุยผง เหลือไว้เพียงโครงกระดูกขาวโพลน
บริเวณที่เป็นศีรษะมีของวิเศษวิญญาณราวสิบกว่าชิ้น เปล่งแสงระยับป้องกันทะเลวิญญาณของเขาไว้
และยังมีสัญลักษณ์เครื่องรางสองแผ่นปล่อยตัวอักษรวิเศษออกมาจำนวนมหาศาล ช่วยปกป้องทะเลวิญญาณของเขาเช่นกัน
แต่พายุบ้าคลั่งยังคงหอบซัดมาจากทุกทิศไม่สิ้นสุด คอยโจมตีของวิเศษวิญญาณเหล่านั้นและสัญลักษณ์เครื่องรางทั้งสองแผ่นตลอดเวลา ทำให้รัศมีของมันทั้งหลายจางลงเรื่อย ๆ เห็นได้ชัดว่าจะอดทนต่อไปได้ไม่นาน
มหาเทพชั้นเจ็ดองค์นี้รู้ตัวดีว่า ถ้าเป็นเช่นนี้ต่อไป ไม่ช้าทะเลวิญญาณและร่างวิญญาณของเขาก็จะถูกพายุบ้าคลั่งบดขยี้จนแหลกลาญ สิ้นชีพโดยสิ้นเชิง
"ช่วยด้วย!
ข้าก็ทำไม่ไหวแล้วเหมือนกัน!"
ในยามนั้น มหาเทพชั้นเจ็ดอีกองค์ก็ตามมาตะโกนร้องอย่างน่าสมเพช และต่อมามหาเทพชั้นเจ็ดองค์ที่สามก็ร้องออกมาอย่างไม่เลือกทางเช่นกัน
สภาพของมหาเทพชั้นเจ็ดทั้งสามตอนนี้แทบไม่ต่างกันเลย
"น่าสะพรึงกลัวเหลือเกิน!"
มหาเทพชั้นเจ็ดแห่งสำนักฮุนหยวนทั้งแปดยืนอยู่เบื้องหลังเย่อวิ๋นเฟย มองดูสภาพอันน่าสมเพชของมหาเทพชั้นเจ็ดฝ่ายผู้พิทักษ์ทั้งสามท่ามกลางพายุเบื้องหน้า ในใจต่างก็รู้สึกเยือกเย็นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
"โชคดีที่ก่อนหน้านี้มีม่านพลังที่ท่านชายเย่วางไว้ช่วยกันพายุน่าสะพรึงเหล่านี้ไว้ให้พวกเรา ไม่เช่นนั้นเมื่อครู่นี้พวกเราก็สิ้นชีพไปแล้ว"
มหาเทพชั้นเจ็ดแห่งสำนักฮุนหยวนองค์หนึ่งพูดออกมาไม่ได้ตั้งใจ
"หนูน้อยเย่อวิ๋นเฟย รีบมาช่วยข้าเดี๋ยวนี้ ข้ายินดียกผลตอบแทนก้อนใหญ่ให้เจ้า
และตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป ความบาดหมางระหว่างฝ่ายผู้พิทักษ์กับเจ้าก็จบสิ้นลงทั้งหมด ขอเพียงเจ้ามาช่วยข้า!"
ทันใดนั้น มหาเทพฝ่ายผู้พิทักษ์องค์หนึ่งก็เหลือบมองมายังเย่อวิ๋นเฟย ตะโกนขึ้นมาเสียงดัง
ยามนี้เขาตกอยู่ในความสิ้นหวังสิ้นเชิง แม้รู้ดีว่าเย่อวิ๋นเฟยกับฝ่ายผู้พิทักษ์เป็นศัตรูที่ไม่มีวันร่วมฟ้าร่วมดินกัน แต่ก็ยังคาดหวังเป็นเส้นเป็นสายสุดท้าย ร้องขอความช่วยเหลือจากเย่อวิ๋นเฟย