ในเวลานี้
มีผู้เข้าร่วมสถาบันพิทักษ์วิถีอีกกลุ่มหนึ่ง พุ่งทะยานออกมาจากทางเข้าออกมิติเล็ก
ราวหนึ่งร้อยกว่าคน
“ฮ่าฮ่า ดี ดีมาก!”
ครานี้ ผู้อาวุโสฟางวางใจได้อย่างสมบูรณ์แล้ว
เพราะจากจำนวนผู้เข้าร่วมที่เข้าไปทั้งหมดประมาณห้าร้อยคน ตอนนี้มีผู้กลับออกมาแล้วกว่าสามร้อยคน
การออกผจญภัยค้นหาสมบัติ มีอัตราการตายอยู่บ้าง นับเป็นเรื่องปกติ
ดังนั้น การที่มีคนรอดชีวิตออกมาได้ถึงสามร้อยกว่าคน ก็นับว่าอยู่ในขอบเขตที่ยอมรับได้
“เย่อวิ๋นเฟย!
เจ้าสมควรตาย!”
ทันใดนั้น ผู้เข้าร่วมคนหนึ่งซึ่งมีใบหน้าซีดเซียว เนื้อตัวโชกกลิ่นคาวเลือด และพันผ้ากอซหนาเตอะไว้ มองจ้องเย่อวิ๋นเฟยด้วยแววตาอาฆาตแค้น พลางแผดเสียงคำราม
ผู้เข้าร่วมคนนี้เพิ่งออกมา เมื่อเห็นเย่อวิ๋นเฟย ก็โกรธจนทั่วร่างสั่นสะท้าน
“เย่อวิ๋นเฟย เช่นเดียวกันที่เป็นผู้เข้าร่วมสถาบันพิทักษ์วิถี เจ้ากลับโหดเหี้ยมอำมหิต ลงมือกับพวกเราได้!”
“เย่อวิ๋นเฟย นี่คือการคิดขบถ สถาบันจะไม่มีทางปล่อยเจ้าไปแน่!”
……
ยังมีผู้เข้าร่วมอีกสิบกว่าคนที่บาดเจ็บสาหัสไม่แพ้กัน ต่างก็ตะคอกใส่เย่อวิ๋นเฟย
“เกิดเรื่องอะไรขึ้น?
เจ้าใช่ผังอวี้หยางหรือไม่?
เหตุใดจึงกลายเป็นสภาพเช่นนี้ได้?”
ผู้อาวุโสฟางพินิจอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็จำได้ว่าผู้เข้าร่วมที่นำหน้าในการตะโกนคำรามใส่เย่อวิ๋นเฟยคนนั้น แท้จริงแล้วคือผังอวี้หยาง
ส่วนผู้เข้าร่วมอีกสิบกว่าคนนั้น โดยธรรมชาติย่อมเป็นคนสนิทของผังอวี้หยาง
พวกเขาถูกเย่อวิ๋นเฟยทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัส ทั้งยังถูกปล้นชิงจนหมดตัว จึงเต็มไปด้วยความคับแค้นต่อเย่อวิ๋นเฟยถึงขีดสุด
“ผู้อาวุโสฟาง หลังจากเย่อวิ๋นเฟยเข้ามาในมิติเล็กเหมืองผลึก เขาขัดขืนคำสั่งข้าหลายครั้ง และยังโหดร้ายอำมหิตไร้เหตุผล เพื่อแย่งชิงทรัพย์สิน ถึงกับลงมือทำร้ายผู้คน ทำพวกเราทั้งสิบกว่าคนบาดเจ็บสาหัส!