“ไอ้เด็กเวรเย่อวิ๋นเฟย เจ้ายังมีอะไรจะพูดอีกหรือไม่!”
หลังจากคนในตระกูลเฟิงหยุนชี้ตัวเสร็จ เฟิงหยุนว่านก็จ้องมองเย่อวิ๋นเฟยพร้อมตวาดเสียงกราด
“ถูกต้อง
คนในตระกูลเฟิงหยุนของพวกเจ้า ข้าเป็นคนฆ่า เป็นคนทำลาย พวกมันก็เป็นข้าที่ปล้นชิงมา
รวมถึงตระกูลเซียว สำนักเพลิงสวรรค์ และสำนักวายุเทวะ ก็เช่นกัน ล้วนเป็นฝีมือข้าทั้งสิ้น
ที่ข้าไม่ได้สังหารคนของทั้งสี่ฝ่ายจนหมด ก็ถือว่าปรานีแล้ว”
เย่อวิ๋นเฟยหัวเราะเยือกเย็น
“ไอ้เด็กเวร!
เจ้าช่างโอหังนัก!”
เมื่อได้ฟังคำของเย่อวิ๋นเฟย เฟิงหยุนว่าน เซียวหมิงกั๋ว อู๋ฟางเสวียน และสีจวินชางก็ยิ่งเดือดดาลเป็นฟืนเป็นไฟ ปราณวิญญาณจากกายแผ่กดดันราวกับคลื่นมหาสมุทร มุ่งตรงเข้าบีบอัดเย่อวิ๋นเฟย
ร่างของเย่อวิ๋นเฟยถูกกดจนทรุดต่ำลงเล็กน้อย
แต่ทว่า เพียงแค่พลังกายภาพของเย่อวิ๋นเฟยสั่นสะเทือน ก็สลายแรงกดดันนั้นไปสิ้น
การแสดงออกของเย่อวิ๋นเฟยทำให้เฟิงหยุนว่านและจอมยุทธ์ระดับขั้นพลังปราณของเหลวทั้งสามคนประหลาดใจอยู่บ้าง
ตามหลักแล้ว ผู้บำเพ็ญขั้นรวมจิตแท้คนหนึ่ง เมื่อเผชิญหน้ากับพลังกดดันของจอมยุทธ์ขั้นพลังปราณของเหลวถึงสี่คน เกรงว่าคงจะถูกกดข่มจนกระอักเลือดบาดเจ็บสาหัสในชั่วพริบตา
ทว่า เย่อวิ๋นเฟยกลับแสดงออกมาอย่างผ่อนคลายยิ่งนัก
“ฟางหนานเจี๋ย คำพูดของไอ้เด็กเวรนี่ เจ้าก็ได้ยินแล้วใช่หรือไม่
มันยอมรับด้วยปากแล้วว่าทำร้ายคนรุ่นหลังของทั้งสี่ฝ่าย เกรงว่าต่อให้เซี่ยฉางคงแห่งสถาบันพิทักษ์วิถีของพวกเจ้ามา ก็ปกป้องมันไม่ได้!
รีบส่งตัวไอ้เด็กเวรนี่ออกมา ให้พวกเราจัดการเดี๋ยวนี้
และสถาบันพิทักษ์วิถีของพวกเจ้า ยังต้องให้คำอธิบายที่พวกเราทั้งสี่ฝ่ายพึงพอใจด้วย
มิเช่นนั้น เรื่องนี้ไม่จบแน่!”