"เขาไม่เพียงได้สมุนไพรขั้นนามธรรมไปเกือบทั้งหมด ยังได้อาวุธขั้นต้นวิถีชิ้นหนึ่งกับแผ่นหยกวิชาห้าชิ้นอีกด้วย!"
เบื้องหลัง สตรีชุดขาวคนหนึ่งจ้องมองแผ่นหลังของเย่อวิ๋นเฟยที่กำลังห่างออกไปเรื่อย ๆ อดไม่ได้ที่จะเอ่ยด้วยน้ำเสียงตกตะลึง
สตรีผู้นี้ก็คือพานอี๋!
"ให้ตายเถอะ เจ้าคนนี้ช่างโชคดีเสียเหลือเกิน!
กลับได้สมบัติล้ำค่ามามากมายขนาดนี้!"
ไม่ไกลนัก ชายหนุ่มสวมชุดเกราะต่อสู้คนหนึ่งจ้องมองเย่อวิ๋นเฟยด้วยสายตาอิจฉาริษยา ดูเหมือนจะไม่ยอมจำนน
ชายหนุ่มผู้นี้ก็คือฉินหลิน!
แต่เดิม พานอี๋และฉินหลินต่างร่วมทีมกับเย่อวิ๋นเฟย เพื่อมาเก็บสมุนไพรขั้นนามธรรมด้วยกัน ภายหลังรู้ว่าเย่อวิ๋นเฟยถูกหลายมหาอำนาจประกาศล่าตัว พานอี๋กับฉินหลินก็ไม่กล้าอยู่ร่วมกับเย่อวิ๋นเฟยอีกต่อไป
ตอนนี้ ทั้งสองต่างก็เฝ้ามองผลประโยชน์ของเย่อวิ๋นเฟยที่มากมายเพียงนี้ ใจล้วนรู้สึกซับซ้อนไม่น้อย
"หากก่อนหน้านี้ข้าฝืนติดตามเขาไป บางทีตอนนี้ สมบัติเหล่านั้นอาจมีส่วนแบ่งของข้าด้วย!"
ฉินหลินอดคิดในใจไม่ได้
ในเวลานี้ เย่อวิ๋นเฟยมุ่งหน้าพลังสุดกำลังพุ่งออกไปยังทางเข้าออกของโลกน้อยใบนี้
ด้วยความเร็วกายาของเย่อวิ๋นเฟย ต่อให้เป็นผู้เชี่ยวชาญขั้นเปิดจุดพรุนทั้งเจ็ดคนก็ตามไม่ทัน!
ผู้ฝึกยุทธ์รุ่นเยาว์คนอื่น ๆ ยิ่งตกอยู่เบื้องหลังห่างไกลยิ่งนัก
ผู้เชี่ยวชาญขั้นเปิดจุดพรุนทั้งเจ็ดคนพบด้วยความโกรธแค้นว่าพวกเขาห่างเหินจากเย่อวิ๋นเฟยมากขึ้นเรื่อย ๆ
ในที่สุด เย่อวิ๋นเฟยก็พุ่งออกจากโลกน้อยใบนี้ ไปตามเส้นทางโบราณดวงดาวนอกโลกน้อย มุ่งหน้าไปยังดวงดาวอันไกลโพ้น
ครู่ต่อมา ผู้เชี่ยวชาญขั้นเปิดจุดพรุนทั้งเจ็ดคนก็พุ่งออกจากทางเข้าออกของโลกน้อยใบนี้ติดต่อกัน แต่ท้องนภาดวงดาวกว้างใหญ่ไพศาล เย่อวิ๋นเฟยไร้ร่องรอยไปนานแล้ว