อาวุธเทพบ่มเพาะปฐมมรรคชิ้นนี้ล้ำค่าเกินไปแล้ว!
นักฝึกฝนหนุ่มสาวทุกคนต่างแค้นใจที่ไม่ได้พุ่งเข้าไปแย่งแท่นบูชาสีทองนั้นมาครองในทันที
ขณะนี้ แท่นบูชาสีทองนั้นกำลังหดเล็กลงเรื่อยๆ จนในที่สุดก็กลายเป็นตราวิชาสีทองอร่ามทั้งดวง ตกลงมาอยู่ในอุ้งมือของเย่อวิ๋นเฟย
บนตราวิชานั้นสลักอักขระลึกลับมากมาย เปล่งประกายเจิดจ้า แผ่อำนาจกดดันน่าตกใจ
เย่อวิ๋นเฟยโบกมือ เก็บป้ายหยกคัมภีร์ทั้งห้าแผ่นนั้นไว้อย่างง่ายดาย
ต่อป้ายหยกคัมภีร์เหล่านี้ เย่อวิ๋นเฟยไม่ได้สนใจมากนัก ถึงขั้นไม่อยากเปิดดูเนื้อหาข้างในด้วยซ้ำ
"ของวิเศษชิ้นนี้ดีไม่เบา เหมาะกับข้าในตอนนี้พอดี ต้องหาเวลาลองดูสักครั้งว่าจะสามารถหลอมมันได้หรือไม่"
เย่อวิ๋นเฟยตรวจดูตราวิชานั้นแล้วรำพึงในใจ
เย่อวิ๋นเฟยเพียงแค่ย่อตราวิชานี้ให้เล็กลงเท่านั้น ยังไม่ได้หลอมมันอย่างแท้จริง
ด้วยภูมิธรรมปัจจุบันของเย่อวิ๋นเฟย การจะหลอมอาวุธเทพบ่มเพาะปฐมมรรคสักชิ้น คาดว่าคงยากลำบากไม่น้อย
"ใช่แล้ว นี่คืออาวุธเทพบ่มเพาะปฐมมรรคจริงๆ เพียงแต่ไม่มีส่วนของพวกเจ้า เพราะฉะนั้นไม่ต้องตื่นเต้นไปเปล่าๆ"
เย่อวิ๋นเฟยถือตราวิชาสีทองไว้ในมือ กวาดสายตามองไปยังนักฝึกฝนหนุ่มสาวนอกค่ายกลนั้น กล่าวอย่างเรียบเฉย
"เย่อวิ๋นเฟย ในแดนชางหวงของพวกเรา มีเพียงกลุ่มอำนาจใหญ่แห่งทะเลดาวกลางอย่างพวกเราเท่านั้น ที่มีสิทธิ์ครอบครองอาวุธเทพบ่มเพาะปฐมมรรค!
หากเจ้ากล้าเอาอาวุธเทพบ่มเพาะปฐมมรรคชิ้นนี้ไป มันจะนำภัยพิบัติไม่รู้จบมาสู่เจ้า เจ้าคิดให้ดีถึงผลที่ตามมาเถอะ!
สิ่งสำคัญที่สุดของการเป็นคนคือต้องรู้จักประมาณตน อย่าได้เพ้อฝันอยากครอบครองสิ่งที่ตนไม่มีสิทธิ์จะมี!"