เวลานี้ เย่อวิ๋นเฟยพาหูเมี่ยว หวงซางและหนอนไหมมังกรเขาทองเดินทางอยู่ในเขตเทือกเขาอันกว้างใหญ่ไพศาลแห่งหนึ่ง
หลังจากเข้าสู่ภพน้อยแห่งนี้ เย่อวิ๋นเฟยก็ได้ยินมาว่า ในภพน้อยแห่งนี้มีหุบเขาผีแห่งหนึ่ง ข้างในเต็มไปด้วยวิญญาณชั่วและปีศาจร้ายอันน่าสะพรึงกลัว กลิ่นอายชั่วร้ายทะยานขึ้นฟ้า
หวงซางรีบขอให้พาไปยังหุบเขาผีแห่งนั้นทันที
ในฐานะผู้ฝึกวิชาผี เขาจำเป็นต้องใช้วิญญาณชั่วและปีศาจร้ายจำนวนมากเป็นทรัพยากรในการบำเพ็ญเพียร
"ด้านหน้านั้นคงจะเป็นหุบเขาผีแล้วล่ะ"
เย่อวิ๋นเฟยหยุดฝีเท้าลงทันที จ้องมองไปยังพื้นที่แห่งหนึ่งที่กลิ่นอายปีศาจทะยานขึ้นฟ้าอยู่เบื้องหน้า
ที่นั่นเป็นหุบเขาลูกหนึ่ง กลิ่นอายหยินหนาแน่น กลิ่นอายปีศาจพลุ่งพล่าน และยังมีเสียงร่ำไห้โหยหวนอันน่าสยดสยองของภูตผีปีศาจดังเล็ดลอดออกมาจากภายในหุบเขา
บางครั้งยังมีใบหน้าปีศาจอันน่ากลัวผุดขึ้นมาจากกลิ่นอายปีศาจ จ้องมองออกมาภายนอกด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความแค้น
ผู้ฝึกยุทธ์รุ่นเยาว์ที่เดินผ่านไปมาต่างก็อ้อมหลบ ไม่กล้าเข้าใกล้
ในสายตาของผู้ฝึกยุทธ์รุ่นเยาว์ส่วนใหญ่ สถานที่ที่กลิ่นอายปีศาจหนาแน่นเช่นนี้ ต่อให้มีวาสนาอะไรซ่อนอยู่ ก็คงไม่เหมาะกับตนเอง ไม่คุ้มค่าที่จะเข้าไปสำรวจ
"กลิ่นอายวิญญาณช่างเข้มข้นยิ่งนัก!"
"ที่นี่ต้องเป็นหุบเขาผีแห่งนั้นแน่นอน!"
หวงซางจ้องมองหุบเขาผีเบื้องหน้าด้วยความตื่นเต้นเป็นอย่างยิ่ง
"ข้าตั้งใจจะเข้าไปสำรวจสักหน่อย"
"ข้ามีลางสังหรณ์ว่า ข้างในอาจมีวาสนาอะไรบางอย่างรอคอยข้าอยู่"
หวงซางชะงักมองอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยกับเย่อวิ๋นเฟย
"เช่นนั้นก็ดี เราลองเข้าไปดูกันเถอะ"
"แต่ต้องระมัดระวังให้มาก ภายในหุบเขาผีแห่งนี้ดูเหมือนจะซ่อนวิกฤตอันน่าสะพรึงกลัวเอาไว้"