“ในด้านร่างกาย ข้าฝึกเคล็ดวิชาหลอมโลหิตเทพอสูรและร่างจักรพรรดิไม้เขียว
วิชาหลอมกายสองสำนักนี้ ล้วนเป็นเคล็ดวิชาชั้นสูง
ยิ่งไปกว่านั้น ทั้งสองวิชานี้ข้ายังมิได้ฝึกจนถึงขอบเขตขั้นสูงสุด
ดังนั้น เคล็ดวิชาหลอมกายจึงเพียงพอชั่วคราว
ด้านวิชาจิตวิญญาณ ข้าฝึกเนรมิตมารในพริบตา ซึ่งก็ยังมิได้บรรลุถึงขั้นสูงสุดเช่นกัน
เช่นนั้นแล้ว ขั้นต่อไปข้าจะเลือกวิชายุทธ์ด้านปราณวิญญาณมาฝึกดูบ้าง
อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ข้าอยู่ในขั้นรวมจิตแท้แล้ว หากฝึกวิชายุทธ์ปราณวิญญาณ ก็ย่อมแสดงพลังได้ไม่เลว”
เย่อวิ๋นเฟยคิดคำนวณอยู่ในใจ
“เพียงแต่ ควรฝึกวิชายุทธ์ปราณวิญญาณใดดีเล่า”
ในห้วงสมองของเย่อวิ๋นเฟย ย้อนนึกถึงวิชายุทธ์ปราณวิญญาณต่างๆ ที่สะสมไว้ในชาตีก่อน
“วงล้อตราเผ่าเก้าวัง!”
ทันใดนั้น ในความคิดของเย่อวิ๋นเฟยก็ปรากฏวิชายุทธ์ที่พิเศษอยู่แขนงหนึ่ง
วงล้อตราเผ่าเก้าวัง วิชานี้เป็นวิชายุทธ์โบราณที่เย่อวิ๋นเฟยพบเข้าโดยบังเอิญในโบราณสถานแห่งหนึ่งเมื่อชาติก่อน
ต้องบำเพ็ญภาพสัญลักษณ์เก้าภาพ
หากสำเร็จ พลังอำนาจน่าสะพรึงกลัวยิ่ง
เพียงแต่ การฝึกแต่ละภาพต้องใช้ทรัพยากรน่าตื่นตะลึง
แถมยังต้องหาวัตถุดิบล้ำค่าที่มีคุณสมบัติสอดคล้อง จึงจะมีความหวังสำเร็จ
ชาติก่อน เมื่อเย่อวิ๋นเฟยได้วงล้อตราเผ่าเก้าวังมา ตัวเขาก็เป็นจักรพรรดิสวรรค์แล้ว ทั้งยังฝึกเคล็ดวิชาอันยอดเยี่ยมอีกมากมาย