"เอาล่ะ เย่อวิ๋นเฟย นี่คือเลือดแก่นแท้ของกระบี่สวรรค์สามขวด เจ้าเก็บไว้เถิด"
อาจารย์ใหญ่ซ่างกวนโบกแขนเสื้อ ขวดหยกสามใบลอยลงตรงหน้าเย่อวิ๋นเฟย
กลิ่นคาวป่าเถื่อนของอสูรดุร้ายแผ่ซ่านจากขวดหยก พร้อมเสียงคำรามของสัตว์ร้ายกึกก้อง สั่นสะเทือนขวัญ
สมกับเป็นเลือดแก่นแท้ของกระบี่สวรรค์ แม้จะมีปริมาณน้อยนิด แต่ก็แฝงไว้ด้วยแรงกดดันแห่งสายเลือดอันน่าสะพรึงกลัว
เย่อวิ๋นเฟยสัมผัสดูครู่หนึ่ง พอใจนัก แล้วเก็บเลือดแก่นแท้ของกระบี่สวรรค์สามขวดนั้นไว้
"อาจารย์ใหญ่ซ่างกวน หากไม่มีสิ่งใดแล้ว ข้าขอตัวกลับก่อน"
เมื่อได้เลือดแก่นแท้ของกระบี่สวรรค์มาแล้ว เย่อวิ๋นเฟยก็โล่งใจ
"ได้
อีกหนึ่งเดือนจะมีการแข่งขันจัดอันดับศิษย์ใหม่ หากเจ้าเข้าสามอันดับแรกได้ สถาบันจะมอบรางวัลอย่างงาม
ถึงเวลานั้น ข้าหวังว่าจะได้เห็นผลงานอันยอดเยี่ยมของเจ้า"
อาจารย์ใหญ่ซ่างกวนกล่าว
"ข้าจะทำให้เต็มกำลัง"
เย่อวิ๋นเฟยตอบรับอย่างขอไปที แล้วใช้วิชาตัวเบา ทะยานขึ้นฟ้า มุ่งหน้ากลับที่พัก
"ท่านพี่ ท่านกลับมาแล้ว!"
"เย่อวิ๋นเฟย เจ้ากลับมาแล้ว!"
อู๋เฮยซานกับเสี่ยวฮุ่ยสองพี่น้องรออยู่ที่ลานบ้านเล็กของเย่อวิ๋นเฟย เมื่อเห็นเย่อวิ๋นเฟยกลับมา ทั้งคู่ก็รีบเข้าไปหา
"เย่อวิ๋นเฟย เจ้าต้องการเลือดแก่นแท้ของกระบี่สวรรค์มากหรือไม่
ข้ามีอยู่ขวดหนึ่ง จะให้เจ้า"
เสี่ยวฮุ่ยกล่าว แล้วยื่นขวดหยกให้เย่อวิ๋นเฟย