"แคว้นจูเชวี่ยแข็งแกร่งยิ่งนัก สะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วสามพันโลกใหญ่เล็ก ตระกูลจูเชวี่ยเป็นใหญ่ครองแคว้นจูเชวี่ย ไม่ง่ายที่จะไปย่ำกราย
เฟยเอ๋อ เจ้าต้องระวังตัวให้มาก"
เย่เทียนเผิงถอนหายใจยาว พูดด้วยความกังวลใจ
ภรรยาและบุตรสาวยังติดอยู่ที่แคว้นจูเชวี่ย เขาไม่อยากให้บุตรชายต้องพลาดพลั้งไปอีก แต่ก็รู้ดีว่าด้วยนิสัยของเย่อวิ๋นเฟยแล้ว ต้องไปช่วยคนที่แคว้นจูเชวี่ยแน่นอน ใครก็ห้ามไม่อยู่
"ไม่ว่าตระกูลจูเชวี่ยจะแข็งแกร่งเพียงใด ข้าจะต้องไปคิดบัญชีกับพวกมันให้จบสิ้น ความทุกข์ทรมานที่ตระกูลจูเชวี่ยกระทำต่อครอบครัวเรา ข้าจะให้พวกมันชดใช้เป็นสิบเท่า!"
เย่อวิ๋นเฟยเอ่ยเสียงเย็นชา
"เป็นพ่อที่ไร้ความสามารถ ช่วยพวกเจ้าไม่ได้"
เย่เทียนเผิงพูดอย่างตำหนิตนเอง
ตั้งแต่เหมียวจื่อฉงจากไป เขาก็ปิดด่านฝึกฝนอย่างหนัก เสี่ยงชีวิตบำเพ็ญเพื่อยกระดับขั้น ให้ถึงวันที่สามารถไปช่วยภรรยาและบุตรสาวที่แคว้นจูเชวี่ยได้ด้วยตัวเอง
เพียงแต่ก็รู้แก่ใจดีว่า ด้วยพรสวรรค์และกำลังของตน ต่อให้พยายามฝึกฝนอย่างไรก็ไม่อาจเทียบเท่าบุตรชายได้
"ดูท่า ข้าคงต้องหาสมบัติแห่งสวรรค์และปฐพีมาช่วยเพิ่มพรสวรรค์การฝึกยุทธ์ให้พ่อ
ไม่อย่างนั้น ด้วยพื้นฐานของพ่อในตอนนี้ อนาคตบนเส้นทางยุทธ์คงไปได้ไม่ไกลนัก"
เย่อวิ๋นเฟยสัมผัสกายของเย่เทียนเผิง แล้วคิดในใจ
"ท่านพ่อ ข้าคิดจะสร้างช่องทางส่งผ่านที่มั่นคงระหว่างแดนชางหวงกับผืนทวีปเทียนเสวียน จากนี้ไปสิ่งมีชีวิตของทั้งสองภพสามารถข้ามไปมาหากันได้อย่างอิสระ ให้ชาวผืนทวีปเทียนเสวียนได้มาฝึกฝนที่แดนชางหวงได้ทุกเมื่อ"