เมื่อผู้คนจากแดนชางหวงที่เดินทางมาถึงได้พักผ่อนอย่างเรียบร้อยแล้ว เย่อวิ๋นเฟยก็ออกจากสำนักงานใหญ่ของสำนักจื่อเวย มุ่งหน้าไปยังดินแดนของเผ่าปีศาจแดนรกร้างตะวันออก นอกป่าเทวญา
ณ ที่แห่งนี้เป็นป่าดึกดำบรรพ์อันกว้างใหญ่ไพศาล เต็มไปด้วยกลิ่นอายปีศาจทะยานสู่ฟ้า
"ขอคารวะคุณชายเย่!"
กลุ่มผู้นำระดับสูงของเผ่าปีศาจเดินทางมาจากที่ไกล ๆ ลงจอดตรงหน้าเย่อวิ๋นเฟย พร้อมกันทำความเคารพ
"มีข่าวคราวของบรรพชนหรือไม่?"
เย่อวิ๋นเฟยเอ่ยถาม
"ยังไม่มีเลยขอรับ
ข้ากำลังเตรียมออกเดินทางไปยังจงถูเสินโจว เพื่อไปตามหาบรรพชนด้วยตนเอง"
ปีศาจเฒ่าตนหนึ่งเอ่ยขึ้น
ปีศาจเฒ่าตนนี้ก็คือผู้นำระดับสูงของเผ่าปีศาจที่เพิ่งจะทะลวงขอบเขตขึ้นมาถึงขั้นพิศวงดาวได้ไม่นาน โดยได้รับความช่วยเหลือจากเย่อวิ๋นเฟย
"ข้าก็เตรียมจะไปจงถูเสินโจวเพื่อตามหาบรรพชนเช่นกัน ไปด้วยกันเถอะ"
เย่อวิ๋นเฟยเอ่ยขึ้น
จากนั้นเย่อวิ๋นเฟยก็หยิบยานบินสีเขียวออกมา พร้อมกับปีศาจเฒ่าตนนั้นนั่งเข้าไปในยานบิน มุ่งหน้าไปยังจงถูเสินโจว
สี่วันต่อมา ในที่สุดก็มาถึงสำนักงานใหญ่ของวังฉางเซิงในจงถูเสินโจว
"คุณชายเย่ ในตอนนี้ยังไม่มีเบาะแสของบรรพชนปีศาจเลยขอรับ
ข้าได้ส่งคนออกตามหาบรรพชนปีศาจไปทั่วทั้งทวีปหงเหมิงแล้ว แต่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีผลอันใด"
ท่านเจ้าแห่งวังฉางเซิงรู้ถึงเจตนาของเย่อวิ๋นเฟย ก่อนที่เย่อวิ๋นเฟยจะเอ่ยถามก็กล่าวขึ้นก่อน
"บรรพชนปีศาจน่าจะอยู่เบื้องบนแห่งนภา"
เย่อวิ๋นเฟยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เงยหน้ามองไปยังเบื้องบนแห่งนภา เอ่ยช้า ๆ
เมื่อวันนั้นยอดฝีมือสองคนของเผ่าปีศาจกับท่านเจ้าแห่งวังเทียนเสิน ต่างก็ต่อสู้กันพลางพุ่งทะยานขึ้นสู่ห้วงลึกแห่งนภา หลังจากนั้นเย่อวิ๋นเฟยก็ไม่เคยสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของยอดฝีมือทั้งสองที่ร่วงลงมาจากเบื้องบนแห่งนภาสู่แผ่นดินเลย