ครืน ๆ ...
สิ่งมีชีวิตต่างพิภพทั้งสิบเก้าตนไม่มีการหวงแหนแม้แต่น้อย ต่างระเบิดพลังอย่างเต็มกำลัง แรงกดดันน่าสะพรึงกลัวแผ่ปกคลุมทั่วเวหา กวาดล้างทุกสิ่ง ไม่อาจต้านทานได้
พวกมันรู้ดีว่า ชายวัยกลางคนที่ดูไม่เด่นตรงหน้านี้เป็นคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่ง ไม่อาจมองข้ามได้
“พวกเจ้ามองสิ่งมีชีวิตในโลกนี้เป็นมดปลวก ที่แท้ในสายตาผู้อื่น พวกเจ้าก็ไม่ต่างจากมดปลวกหรอก”
ในเวลานี้ ชายวัยกลางคนที่อยู่ข้างกายเย่อวิ๋นเฟยก็ขยับตัว ก้าวเดินไปข้างหน้าทีละก้าว
“โอหัง!
ท่าน แม้ฝีมือของท่านจะไม่ธรรมดา แต่การจะมองพวกเราเป็นมดปลวกนั้น ท่านยังไม่มีคุณสมบัติพอ”
สิ่งมีชีวิตต่างพิภพทั้งสิบเก้าตนได้ยินคำพูดของชายวัยกลางคน ต่างพากันโกรธแค้นมาก สิ่งมีชีวิตตนหนึ่งที่มีใบหน้าอัปลักษณ์และมีเขางอกอยู่บนหน้าผากพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา
นี่คือปีศาจ!
สิ่งมีชีวิตทั้งสิบเก้าตนนี้เข้าสู่โลกนี้ รู้สึกว่าตนเองสูงส่ง มองสิ่งมีชีวิตในโลกนี้เป็นมดปลวก
มีอำนาจในการให้ชีวิตและความตาย สนุกสนานไม่รู้จบ
ไม่คิดว่าจะมาพบผู้แข็งแกร่งที่มองพวกมันเป็นมดปลวก!
ชายวัยกลางคนยิ้มบางๆ ไม่พูดอะไรอีก
ในสายตาของเขา สิ่งมีชีวิตทั้งสิบเก้าตนตรงหน้าเป็นเพียงมดปลวกจริงๆ
กับมดปลวกพวกนี้ เขารู้สึกว่าไม่มีอะไรจะพูด
ทันใดนั้น
ตุบๆ ...
เสียงที่มีจังหวะดังก้องขึ้นมาทีละเสียง
ผู้คนทั้งหลายรีบมองตามเสียงไป พบว่าทุกครั้งที่ชายวัยกลางคนก้าวเท้าลง จะมีเสียงเต้นของชีพจรดังขึ้นในระหว่างฟ้าและดิน
เสียงชนิดนี้ทุบลงในหัวใจของผู้คน ทุกครั้งที่ดังขึ้นทำให้หัวใจของทุกคนหดเกร็ง