"ท่านอา แดนชางหวงถูกทะลวงจนเกิดช่องว่างถึงเจ็ดแห่ง
คนภายนอกพวกนั้นยังอยากเข้ามาอีก"
เด็กหญิงตัวน้อยปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเย่อวิ๋นเฟย
"ช่องว่างเจ็ดแห่ง นี่หมายความว่าภายนอกมีอย่างน้อยเจ็ดฝ่ายที่อยากบุกเข้ายึดหอเทียนเต้าในแดนชางหวง"
เย่อวิ๋นเฟยขมวดคิ้ว
"เจ้าสัมผัสได้ถึงพวกที่มาจากภายนอกพวกนั้นไหม?"
เย่อวิ๋นเฟยถามเด็กหญิง
"หากข้าต้องการ ก็สัมผัสได้ถึงพวกเขา"
เด็กหญิงพยักหน้า
"เช่นนั้น เจ้าจงสัมผัสดูเดี๋ยวนี้ว่าในแดนชางหวงยังมีพวกที่มาจากภายนอกหลงเหลืออยู่หรือไม่"
เย่อวิ๋นเฟยกล่าว
"ดี ข้าจะสัมผัสเดี๋ยวนี้"
เด็กหญิงพยักหน้า
จากนั้น นางหลับตาลง ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ราวกับเข้าฌาน
ครู่ต่อมา
"ไม่มีแล้ว
เพียงแต่ ข้าสัมผัสได้ว่าพวกภายนอกพวกนั้นคิดจะเข้ามาอีกครั้ง"
เด็กหญิงลืมตาขึ้นกล่าว
"อืม ดูท่า กลุ่มแรกที่บุกเข้ามาในแดนชางหวง ก็คือยี่สิบคนที่ถูกซวนหนีสังหารไปนั่นแหละ
เพียงแต่จะต้องมีคนบุกเข้ามาอีกแน่นอน
จำเป็นต้องเร่งเสริมพลังให้เร็วที่สุด!"
เย่อวิ๋นเฟยเกิดความรู้สึกเร่งด่วน
เพราะซวนหนีตัวนั้นไม่ช้าก็เร็วต้องจากไป เย่อวิ๋นเฟยเข้าใจดีว่าวิกฤตของแดนชางหวงต้องอาศัยกำลังของตนเองแก้ไข
"เย่อวิ๋นเฟย ชั้นที่สองของหอคอย มีคนในร่างกายผนึกกำเริบอีกแล้ว
และยังมีสามคน"
เสียงสื่อจิตของผู้อาวุโสฮุ่นดังขึ้นในทะเลวิญญาณของเย่อวิ๋นเฟยทันใด
"ดี ข้าจะเข้าไปเดี๋ยวนี้"
เย่อวิ๋นเฟยตอบรับ แล้วเข้าไปในหอเทียนเต้า มาถึงชั้นที่สองของหอคอย
ผู้อาวุโสฮุ่นพาเย่อวิ๋นเฟยเดินเข้าไปในตำหนักแห่งหนึ่ง
"อ๊าย...
กู่หวง เจ้าคนบัดซบ ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้!"
ในตำหนักนี้ กรงเหล็กขังชายร่างกำยำคนหนึ่งกำลังร้องโหยหวน
บนศีรษะของชายคนนี้มีเขาโค้งคู่หนึ่ง เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่มนุษย์ ร่างกายแผ่พลังงานน่าสะพรึง กำลังแข็งแกร่งน่าตกใจ
แต่ขณะนี้กำลังตกอยู่ในความเจ็บปวดสุดขีด
"เจ้าสองคนเป็นใคร รีบเข้ามาให้ข้าตบตายเดี๋ยวนี้!"