"พวกเจ้าว่ามา!
คนพวกนี้ เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่!"
สายตาของผางอวี้หยาง กวาดมองไปยังศิษย์พี่น้องนับสิบที่อยู่ข้างกายเย่อวิ๋นเฟย แล้วตะคอกถาม
ศิษย์พี่น้องกลุ่มนั้น ล้วนลังเล ไม่กล้าตอบตรงๆ
เพราะพวกเขาเห็นเย่อวิ๋นเฟยยังไม่เอ่ยปาก จึงไม่มีผู้ใดกล้าพูด
เวลานี้ ในใจของศิษย์พี่น้องนับสิบนั้น สถานะของเย่อวิ๋นเฟย สูงส่งกว่าผางอวี้หยางเสียอีก
"ดี! ดีนัก!
พวกเจ้า ไม่แม้แต่จะฟังคำสั่งของข้า เช่นนั้นหรือ!"
ผางอวี้หยางเดือดดาลอย่างห้ามไม่อยู่
"เย่อวิ๋นเฟย เจ้าได้ขุมทรัพย์สมบัติ มาจากโลกใต้ดินนั่นหรือไม่!"
สายตาของผางอวี้หยาง มองไปที่เย่อวิ๋นเฟย แล้วถามอย่างเคร่งเครียด
นี่คือจุดประสงค์ที่เขามา
"ใช่แล้วจะทำไม ไม่ใช่แล้วจะทำไม
มันเกี่ยวอะไรกับเจ้าด้วย"
เย่อวิ๋นเฟยกล่าวอย่างเรียบเฉย
"เย่อวิ๋นเฟย ท่าทีของเจ้านี่มันเช่นไรกัน!
ก่อนออกเดินทาง ท่านอาจารย์ใหญ่ซ่างกวนเคยกล่าวว่า ทุกการกระทำ ให้ข้าเป็นผู้บัญชาการ
ตอนนี้ ข้าสั่งเจ้า ให้เอาขุมทรัพย์สมบัติที่เจ้าได้มา ออกมาทั้งหมด ให้ข้าเก็บรักษาไว้
นอกจากนั้น ก่อนหน้านี้ที่สายแร่เหมืองผลึกขนาดใหญ่ เจ้าเป็นผู้ขุดเอาไปมากกว่าครึ่ง ก็จงมอบให้ข้าเก็บไว้ด้วย
เจ้าวางใจได้ ข้าจะนำกลับไป มอบให้สำนัก!"
ผางอวี้หยางกล่าวด้วยน้ำเสียงออกคำสั่ง
"ท่านอาจารย์ใหญ่ซ่างกวนไม่เคยกล่าวว่า ของที่ได้ในโลกน้อยเหมืองแร่ผลึก จะต้องส่งให้เจ้าเก็บรักษา"
เย่อวิ๋นเฟยตอบด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน
"เย่อวิ๋นเฟย!
เจ้าขัดคำสั่งข้าครั้งแล้วครั้งเล่า ควรเป็นโทษเช่นไร!
หรือว่าเจ้าไม่เห็นท่านอาจารย์ใหญ่ซ่างกวนกับสถาบันพิทักษ์วิถี อยู่ในสายตาเลยจริงๆ!"
ผางอวี้หยางตะคอกด้วยความโกรธเกรี้ยว
"ไสหัวไป!"
เย่อวิ๋นเฟยกล่าวอย่างเย็นชา
"โอหัง!
เย่อวิ๋นเฟย เจ้าช่างอกตัญญูอย่างยิ่ง!"
ผางอวี้หยางเดือดดาล
จากนั้น เขาก็ลงมือ
ตูม!
เขาฟาดฝ่ามือหนึ่ง ฝ่ามือเงาลอยออกจากฝ่ามือของเขา พองโตขึ้นเรื่อยๆ กลายเป็นฝ่ามือยักษ์ที่หลอมรวมจากปราณวิญญาณ กว้างหลายหมู่ ปกคลุมฟ้า บดบังตะวัน ครอบงำมายังเย่อวิ๋นเฟยโดยตรง จนอากาศกระหึ่มหวั่นไหว