"เย่อวิ๋นเฟย ปล่อยคนของสำนักเทียนเอี๋ยนเราเดี๋ยวนี้!
เจ้าทำเช่นนี้ คิดถึงผลที่จะตามมาหรือไม่!
นี่เจ้ากำลังยั่วยุสำนักเทียนเอี๋ยนของเราอยู่!"
หัวหน้าหน่วยของสำนักเทียนเอี๋ยน พูดแข็งแต่ภายในกลัวเกรง ฝืนใจตวาดเย่อวิ๋นเฟย
"เจ้าพูดกับข้าเรื่องผลตามมา?
น่าขำนัก
เจ้านำคนมากมายมาที่นี่ หมายจะชิงสมบัติของข้า ชิงวิชาขั้นสูงของข้า ยังจะฟันข้าให้ตายด้วยดาบ บัดนี้กลับมาพูดกับข้าเรื่องผลตามมาแล้ว?"
เย่อวิ๋นเฟยหัวเราะเยือกเย็น
ระหว่างพูด
ฝ่ามือยักษ์ของเย่อวิ๋นเฟยคว้าศิษย์สำนักเทียนเอี๋ยนหลายสิบคนไว้ แล้วเหวี่ยงกระแทกลงพื้นอย่างแรง
โครมคราม...
ศิษย์สำนักเทียนเอี๋ยนหลายสิบคนกองเต็มพื้น ถูกกระแทกจนสับสนอลหม่าน ร้องครวญคราง
จากนั้น มือใหญ่ของเย่อวิ๋นเฟยก็ยื่นไปข้างหน้าอีกครั้ง หมายจับศิษย์สำนักเทียนเอี๋ยนคนอื่นๆ
ศิษย์สำนักเทียนเอี๋ยนที่เหลืออีกหลายสิบคน หวาดกลัวจนหน้าซีดเผือด รีบหันหลังวิ่งหนี
ตูม...
แขนยักษ์สีทองยาวสามสิบเมตรของเย่อวิ๋นเฟย พาดผ่านฟ้า รวดเร็วราวสายฟ้า พริบตาเดียวก็ตักตวงศิษย์สำนักเทียนเอี๋ยนที่คิดหนีทั้งหมดไว้ในมือ แล้วเหวี่ยงกระแทกลงพื้นอย่างแรง
ชั่วพริบตา
ศิษย์สำนักเทียนเอี๋ยนกว่าร้อยคน ล้วนนอนกองบนพื้น ร้องครวญครางไม่หยุด ลุกไม่ขึ้นเป็นเวลานาน
"เจ้า..."
เหลือเพียงหัวหน้าหน่วยคนนั้น จ้องมองเย่อวิ๋นเฟยด้วยสายตาหวาดกลัว อยากพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็พูดไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง
พลังการต่อสู้ที่เย่อวิ๋นเฟยสำแดงออกมา ช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก
ชั่วพริบตา ศิษย์สำนักเทียนเอี๋ยนกว่าร้อยคน ราวกับฝูงลูกไก่ ถูกเย่อวิ๋นเฟยจัดการอย่างง่ายดาย