“พวกเราถอย!”
เถาเหวินจื้อหันกายแล้วหนีไปในทันที
เขารู้ว่า ตนมิอาจสู้มังกรธรณีตนนี้ได้
“นี่…”
บรรดาผู้อาวุโสฝ่ายเถาเหวินจื้อคนอื่น ๆ เมื่อเห็นว่าเถาเหวินจื้อถึงกับหนี ก็อดตะลึงไม่ได้
“พวกเราไปด้วย!”
ผู้อาวุโสเหล่านี้ลังเลครู่หนึ่ง แล้วรีบตามเถาเหวินจื้อไปทันที
บ้างทะยานขึ้นฟ้ามุ่งหน้าหนีไปไกล
บ้างมุดลงใต้ผืนดินใช้วิชามุดดินหลบหนี
พวกเขาล้วนมีเถาเหวินจื้อเป็นผู้นำ เมื่อเถาเหวินจื้อหนีไปแล้ว การอยู่ต่อก็ไร้ความหมาย
“ตามไป!”
เจ้าสำนักโบกมือหนึ่งครั้ง นำผู้อาวุโสคนอื่น ๆ ไล่ตามไป
“ไอ้เฒ่า เจ้าหนีไม่พ้นหรอก!”
เย่อวิ๋นเฟยจับจ้องเถาเหวินจื้อไว้แล้ว พลางกล่าวด้วยเสียงเย็น
ครืน…
มังกรธรณีพุ่งมุดลงใต้พื้นดินพลันหายลับไป
ชั่วพริบตาต่อมา มังกรธรณีทะลวงออกจากแผ่นดินเบื้องหน้าอย่างรุนแรง ขวางทางหนีของเถาเหวินจื้อ
ใต้ผืนพิภพ มังกรธรณีสามารถอาศัยปราณธรณีเคลื่อนที่ได้ รวดเร็วเกินคาดหมาย เพียงชั่วพริบตาก็แซงหน้าเถาเหวินจื้อ
ครืนคราน…
ร่างยาวพันเมตรของมังกรธรณีพาเอาพลังงานน่าสะพรึงเข้าโจมตีเถาเหวินจื้อ
ปราณธรณีสีเหลืองข้นม้วนตัวซัดท่วมราวจะกลืนเถาเหวินจื้อไป
“ไอ้ดุร้าย ไปให้พ้น!”
เถาเหวินจื้อสัมผัสได้ถึงพลังกดดันของมังกรธรณี สีหน้าแปรเปลี่ยนอย่างรุนแรง พลางคำรามลั่น
ครืน…
ผนึกเวทสีเหลืองด้านหนึ่งลอยออกจากร่างเขา ขยายใหญ่ขึ้นไม่หยุด ในชั่วพริบตากลายเป็นขนาดเท่าภูเขาลูกน้อย เข้าขวางมังกรธรณี
โครม!
หางหนาใหญ่ของมังกรธรณีฟาดไปข้างหน้าอย่างแรง สะบัดผนึกเวทสีเหลืองนั้นให้กระเด็นลอยออกไป
แล้วร่างราวกับทิวเขาของมังกรธรณีก็เข้าปะทะถึงร่างเถาเหวินจื้อด้วยความเร็วอันน่าตกใจ