"เย่อวิ๋นเฟย เจ้าช่างใจกล้านัก กล้าฆ่าคนตระกูลอู่ของพวกเรา!"
ศิษย์ตระกูลอู่ที่เหลืออยู่ ล้วนทั้งตกใจและโกรธแค้น ตะโกนใส่เย่อวิ๋นเฟย
เพียงแต่ พวกเขาไม่กล้าลงมือกับเย่อวิ๋นเฟยอีกเลย แถมยังตกใจจนถอยหลังไม่หยุด ถอยห่างจากเย่อวิ๋นเฟย
"ข้าฆ่า ก็คือคนของตระกูลอู่พวกเจ้านี่แหละ"
เย่อวิ๋นเฟยกล่าวอย่างเย็นชา
ฉึ!
สิ้นเสียง เย่อวิ๋นเฟยเคลื่อนจิตสังหาร กริชมัจจุราชพุ่งออกไป
อ๊ากก...
ทันใดนั้น ศิษย์ตระกูลอู่ที่เหลืออยู่ก็ส่งเสียงร้องโหยหวนออกมาทีละคน
ศิษย์ตระกูลอู่ที่เหลือเหล่านี้ล้วนมีพลังระดับวิญญาณปฐม จะต้านทานการลอบสังหารของกริชมัจจุราชได้อย่างไร
เพียงชั่วครู่ ศิษย์ตระกูลอู่ที่ปากหุบเขาแห่งนี้ก็ถูกสังหารจนเกือบหมดสิ้น
"พวกเราเข้าไปเถอะ"
เย่อวิ๋นเฟยเก็บกริชมัจจุราช กล่าวเรียบๆ แล้วก็ก้าวเท้าเดินเข้าไปในหุบเขา
หูเมี่ยวและหวงซางติดตามไปทันที เกาะติดรอยเท้าของเย่อวิ๋นเฟย
ณ ลานหน้าหุบเขา ผู้คนหลายพันต่างมองดูจนใจสั่นขาสั่น สายตาทุกคู่จับจ้องอยู่ที่แผ่นหลังของเย่อวิ๋นเฟย
ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยวาจาแม้แต่คำเดียว หวั่นเกรงว่าหากพลั้งเผลอ จะล่วงเกินเย่อวิ๋นเฟย นำภัยสังหารมาสู่ตน!
ศิษย์ทั้งห้าของสถาบันเทียนเต้าก็มองจนตะลึงค้าง
พวกศิษย์ตระกูลอู่เหล่านั้น ยามปกติในหมู่ดาวเสวียนหวง นับว่าสูงส่งไม่มีผู้ใดกล้ายั่วยุ
ผลคือ เพียงชั่วครู่ก็ถูกเย่อวิ๋นเฟยสังหารสิ้น!
"พวกเรารีบตามศิษย์พี่เย่ไปเร็ว!"
ศิษย์ทั้งห้ามึนงงไปชั่วขณะ เมื่อได้สติก็รีบสาวเท้าไล่ตามเย่อวิ๋นเฟยไป
ชั่วพริบตา กลุ่มของเย่อวิ๋นเฟยก็เดินเข้าไปในหุบเขา
ในขณะที่กลุ่มของเย่อวิ๋นเฟยเพิ่งเข้าไปในหุบเขาได้ไม่นาน
ฟิ้วฟิ้ว...
ร่างอันดุดันสายแล้วสายเล่าพุ่งข้ามนภามา
ชายหนุ่มรูปร่างเพรียว หน้าตาหล่อเหลาผู้หนึ่ง พาคนหนุ่มอีกกว่าห้าสิบคน ร่อนลงเบื้องหน้าปากหุบเขา