ฮิฮิ...
ทันใดนั้น ด้านหน้าก็ดังเสียงหัวเราะชวนขนลุกน่าขนพองสยองเกล้า เสียงนั้นแฝงไว้ด้วยเจตนาร้ายอย่างท่วมท้น ก้องสะท้อนไปทั่วหุบเขา
สายตาของเย่อวิ๋นเฟยทอดไปเบื้องหน้า พบว่าเสียงหัวเราะนั้นดังมาจากแนวป่าทึบมืดมิดผืนหนึ่ง
ป่าผืนนั้นมีต้นไม้สีดำสนิทขึ้นอยู่เต็มไปหมด
ต้นไม้เหล่านี้ไม่สูงนัก ประมาณสองสามเมตร ปกคลุมด้วยไอหมอกสีดำระยิบระยับ แถมยังมีเงาร่างเลือนรางโผล่วาบผ่านแนวป่าเป็นระยะ แสดงให้เห็นถึงความน่าสะพรึงดุจเงาผีร่ายรำ ช่างน่าขนลุกยิ่งนัก
ฮิฮิ...
เลือนราง ท่ามกลางนั้น เสียงหัวเราะพิสดารที่แฝงไว้ด้วยความมุ่งร้ายไม่รู้จบ ดังแว่วออกมาจากแนวป่ามืดมิดนั่นไม่หยุดหย่อน
เสียงหัวเราะเหล่านี้ แฝงไว้ด้วยกฎเกณฑ์อันพิสดาร สามารถส่งผลต่อจิตวิญญาณได้
เมื่อผู้ใดได้ยินเสียงหัวเราะพวกนี้ จิตวิญญาณของผู้นั้นจะถูกกระทบกระเทือน โยกโคลงสั่นสะท้าน ราวกับจะหลุดลอยออกจากร่าง และจากก้นบึ้งของหัวใจ จะบังเกิดความรู้สึกหวาดกลัว
เย่อวิ๋นเฟย หูเมี่ยว และหวงซาง สามคน เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะพิสดารจากแนวป่านั้น ก็ได้รับผลกระทบอยู่บ้างในชั่วคราว แต่ไม่มากนัก
ทว่า ศิษย์ทั้งห้าคนนั้นทนไม่ไหวแล้ว ต่างมีสีหน้าหวาดผวา ร่างกายโซซัดโซเซ วิญญาณในทะเลวิญญาณของพวกเขาก็ราวกับเมามาย เอนไปมาอย่างควบคุมไม่ได้
เย่อวิ๋นเฟยเพียงเคลื่อนความคิด พลังวิญญาณก็แผ่กระจายห่อหุ้มศิษย์ทั้งห้าไว้
ในทันใด ศิษย์ทั้งห้าคนก็ได้สติคืนมา
“อันตรายแท้ ๆ! เมื่อครู่จิตวิญญาณของข้า เหมือนจะหลุดออกจากทะเลวิญญาณ มุ่งหน้าไปยังแนวป่านั่น!”
“ข้าก็เช่นกัน!”
ศิษย์ทั้งห้าคนหวนนึกถึงประสบการณ์เมื่อครู่ ยังคงใจหายใจคว่ำ
“นายท่าน ดูท่า จะมีผีจริง ๆ! เสียงผีเหล่านี้มีผลสะกดจิตวิญญาณ”