"ฮ่าๆ...
เด็กน้อย เจ้าคิดว่าเรากำลังเล่นสนุกกันอยู่หรือไง?
การเลือกหินเป็นศาสตร์ที่ต้องอาศัยประสบการณ์ เทคนิค และยังต้องคำนึงถึงขั้นพลังปราณอีกด้วย
เจ้าออกจากแคว้นเยียนอันห่างไกลที่แม้แต่นกยังไม่ถ่ายมูล นี่คงเป็นครั้งแรกในชีวิตที่เจ้าได้เห็นกิจกรรมอันสูงส่งอย่างการพนันหิน แล้วเจ้าบังอาจอาสาเป็นตัวแทนตระกูลจีเลือกหินอีกหรือ!"
ลูกหลานตระกูลเจ้าแห่งหนึ่งชี้ไปที่เย่อวิ๋นเฟยพร้อมกับหัวเราะลั่น
คนอื่นๆ ก็พากันหัวเราะกันอย่างครึกโครม
"เจ้าขยะอย่างเจ้านี่ทำให้ตระกูลจีเสียหน้าจริงๆ"
เจ้าเทียนอวี้เยาะเย้ย
ส่วนลูกหลานตระกูลจีต่างหน้านิ่วคิ้วขมวด จ้องเย่อวิ๋นเฟยด้วยสายตาไม่เป็นมิตร
เดิมทีที่เจ้าเทียนอวี้ให้ลูกหลานของปฐมาจารย์ลู่ช่วยเลือกหิน ก็ทำให้คนในตระกูลจีเดือดดาลแทบระเบิดอยู่แล้ว ตอนนี้เด็กหนุ่มผู้ไม่รู้อะไรอย่างเขายังออกมาทำให้ตระกูลจีเสียหน้ายิ่งกว่าเดิมอีก
"เด็กน้อย อย่าก่อความวุ่นวาย ไปยืนอยู่ข้างๆ"
จีอู๋ตวาดอย่างไม่สุภาพ
"จีเยวี่ย ไปเตือนให้มันรู้จักที่ต่ำที่สูงบ้าง"
จีเยียนขมวดคิ้วเช่นกัน
การพนันหินครั้งนี้เกี่ยวข้องกับหน้าตาของตระกูลจี แล้วจะปล่อยให้เด็กหนุ่มผู้มีฐานะต่ำต้อยอย่างเขาเป็นตัวแทนตระกูลจีได้อย่างไรกัน
"ซูเฟย อย่าพูดจาเหลวไหล!"
จีเยวี่ยพูดกับเย่อวิ๋นเฟย
"หากพวกเจ้าอยากชนะการพนันหินครั้งนี้ ก็ควรให้ข้าช่วยเลือกหิน ไม่เช่นนั้นตระกูลจีของพวกเจ้าต้องพ่ายแพ้แน่นอน"
เย่อวิ๋นเฟยตอบอย่างเย็นชา
"เจ้าคิดว่าเจ้าเลือกหินเป็นหรือ?"
จีเยวี่ยเห็นเย่อวิ๋นเฟยมั่นใจขนาดนั้น ก็นึกถึงท่าทางอันน่าอัศจรรย์ต่างๆ ของเขาที่สำนักงานใหญ่สำนักจื่อเวย แม้แต่ตำราศักดิ์สิทธิ์ที่จักรพรรดิจื่อเวยทิ้งไว้ยังสามารถเรียกออกมาได้
"แน่นอน ในที่นี้ ข้าคือผู้ที่เลือกหินเก่งที่สุด"
เย่อวิ๋นเฟยพยักหน้า
ที่จริงเมื่อครู่เย่อวิ๋นเฟยใช้พลังปฐพีทดสอบลูกหลานของปฐมาจารย์ลู่คนนั้น แล้วพบว่าเขาฝึกวิชาดูภูมิจริง แต่ความสามารถยังไม่เทียบเท่าตน