กรอบ...
ช่างเปิดหินลงมือผ่าหินก้อนแรกที่ลู่เฟิงเลือกไว้ ในมือถือมีดวิเศษเฉพาะสำหรับเปิดหินซึ่งคมกริบ แผ่นหินร่วงหล่นลงราวกับเกล็ดหิมะ
ในที่สุด ดอกบัวเขียวมรกตดอกหนึ่งถูกผ่าออกมา มีขนาดเท่านิ้วหัวแม่มือ เปล่งแสงสีเขียวเจิดจ้า กลิ่นหอมแปลกตาลอยตลบ
“นี่คือบัววิญญาณเขียว เกิดอยู่ภายในคริสตัลแร่ ว่ากันว่าสามารถใช้ซ่อมแซมวิญญาณที่บาดเจ็บได้ เห็นผลดียิ่งนัก!
บัววิญญาณเขียวมีขนาดใหญ่เท่าใด ฤทธิ์ก็ยิ่งมากเท่านั้น
บัววิญญาณเขียวดอกนี้ อย่างน้อยก็มีค่าคริสตัลกฎสองล้านก้อน”
ไม่นานก็มีคนจำที่มาของดอกบัวนี้ได้
จากนั้น ช่างเปิดหินผ่าหินก้อนที่สองที่ลู่เฟิงเลือก
หินก้อนที่สองสูงถึงสิบเมตร ดูราวกับภูเขาลูกเล็ก
“นี่คือน้ำแข็งโบราณใจกลางปฐพีพันปี!
เป็นคริสตัลพิเศษที่หายากยิ่ง!”
หินเพิ่งถูกผ่าออก ก็มีคนร้องตะโกนขึ้นมา
ไม่คิดว่าจะผ่าได้คริสตัลสีดำสูงสี่ห้าเมตร แผ่กระจายพลังเย็นเยียบจนน่าหวาดกลัว ทำให้อุณหภูมิทั้งจัตุรัสลดลงกว่าสิบองศาในทันที
“น้ำแข็งใจกลางปฐพีก้อนนี้มีประโยชน์ต่อมนุษย์มารน้ำแข็ง”
เย่อวิ๋นเฟยจ้องมองแท่งน้ำแข็งก้อนนั้น คิดในใจ
“น้ำแข็งใจกลางปฐพีพันปีก้อนนี้มีค่าคริสตัลกฎสิบล้านก้อน”
ลวี่ตานตานประกาศด้วยตนเอง
ฮืบ!
ผู้คนสูดลมหายใจเย็นเยียบ
“เดิมพันหินสามารถร่ำรวยได้ในชั่วข้ามคืนจริง ๆ!”
มีคนอุทานชื่นชม
“ฮ่า ๆ...
ลู่เฟิงมีวิชาอัศจรรย์ไม่ธรรมดาจริง ๆ!”
จ้าวเทียนอวี่หัวเราะก้อง
“ผลของการเดิมพันหินครั้งนี้ชัดเจนแล้ว พวกเราตระกูลจ้าวชนะ!
ตอนนี้ พวกเจ้าต้องยอมรับด้วยปากเปล่า ว่าตระกูลจีของพวกเจ้าไม่สู้ตระกูลจ้าวของพวกเรา”
จ้าวเทียนอวี่จ้องมองจีเยียน
“เจ้ารีบร้อนอะไรกัน หินยังไม่ได้ผ่าจนหมดเลย!”
จีอู่ตวัดเสียงตอบด้วยความโกรธ
“ฮึ่ม ผ่ายังไม่หมดแล้วอย่างไร ต่อให้ผ่าจนหมด พวกเจ้าตระกูลจีก็ยังคิดจะให้ขยะนี้ช่วยพลิกเกมอีกหรือ!”