"ที่นี่นี้มีความวิปลาศอะไรหรือไม่?"
หูเมี่ยวถามด้วยความสงสัย
"ข้าลองดูก่อน"
เย่อวิ๋นเฟยลอบพ้นตัวออกจากหอเงามายา ความคิดสั่นไหวเพียงครู่ ก็ส่งพลังวัฏสงสารจำนวนหนึ่งถ่ายทอดเข้าไปในป้ายคำสั่งนั้น
ฮืม!
ทันใดนั้นป้ายคำสั่งก็เบ่งบานแสงสว่างระยับ แล้วพุ่งทะยานเข้าสู่ตำแหน่งหนึ่งเบื้องหน้าอย่างรวดเร็ว ครู่เดียวก็หลบซ่อนลงสู่ความลึกของปฐพีมิติ
เย่อวิ๋นเฟยและหวงซางรีบเคลื่อนวิชาร่างกายตามไป หลบซ่อนลงสู่ความลึกของปฐพีมิติเช่นกัน
ป้ายคำสั่งเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วในความลึกของปฐพีมิติ เย่อวิ๋นเฟยและหวงซางตามติดอยู่เบื้องหลัง
ไม่ช้าเย่อวิ๋นเฟยก็เห็นประตูมิติปรากฏขึ้นเบื้องหน้า
แม้ประตูมิตินั้นจะปิดสนิท แต่ยังคงสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแห่งกาลเวลาโบราณที่แผ่ซ่านออกมาจากภายใน
"จริงดังคาด ที่นี่มีเส้นทางวัฏสงสารอยู่จริง!"
เย่อวิ๋นเฟยสำรวจกลิ่นอายที่แผ่ออกจากประตูมิตินั้น แล้วตัดสินได้ทันทีว่า นี่คือทางเข้า-ออกของเส้นทางวัฏสงสาร
"ต้นหล่อเลี้ยงวิญญาณก็สั่นไหวตอบสนองแล้ว"
เย่อวิ๋นเฟยยืนอยู่หน้าประตูเส้นทางวัฏสงสารนั้น รู้สึกได้ว่าต้นหล่อเลี้ยงวิญญาณในทะเลวิญญาณกำลังสั่นไหวเบา ๆ และเกือบกิ่งก้านชี้ตรงไปยังประตูมิตินั้นเบื้องหน้า
"หรือว่า..."
เมื่อเห็นปฏิกิริยาของต้นหล่อเลี้ยงวิญญาณ ความคาดเดาหนึ่งก็ผุดขึ้นในจิตของเย่อวิ๋นเฟยทันที
"ดูท่าจะต้องเข้าไปสำรวจเส้นทางวัฏสงสารนี้ให้เห็นกับตาแล้ว"
เย่อวิ๋นเฟยกล่าวเบา ๆ
"นั่นหมายความว่า พวกเราค้นพบเส้นทางวัฏสงสารนี้ได้ก็เพราะการชี้นำร่วมกันทั้งจากป้ายคำสั่งวัฏฏะและต้นหล่อเลี้ยงวิญญาณใช่ไหม?"
ผู้อาวุโสฮุ่นได้ทราบสถานการณ์จากเย่อวิ๋นเฟยแล้ว จึงกล่าวด้วยความประหลาดใจ
"ใช่แล้ว
แรกเริ่มต้นหล่อเลี้ยงวิญญาณตอบสนองก่อน จากนั้นป้ายคำสั่งวัฏฏะก็ตอบสนองตามมา
ถ้าไม่มีการชี้นำร่วมกันของทั้งสอง พวกเราอาจไม่มีวันค้นพบทางผ่านนี้"
เย่อวิ๋นเฟยพยักหน้า
"เส้นทางวัฏสงสารนี้ถูกทิ้งร้างมานานแสนนาน และทางเข้า-ออกก็ถูกผนึกไว้ด้วย"
หนอนไหมมังกรเขาทองปรากฏตัวขึ้นข้างเย่อวิ๋นเฟย สังเกตประตูมิติเบื้องหน้าสักครู่ แล้วกล่าว
"พวกเราฝ่าเข้าไปเลย"
เย่อวิ๋นเฟยกล่าว
"ให้ข้าจัดการ!"