"รีบปฏิบัติตามคำสั่งของพระธรรมราชามหาจักร ส่งกำลังคนกลุ่มหนึ่งไปเดี๋ยวนี้"
ชายชราผู้สูงใหญ่นั้นคิดอึดใจหนึ่ง แล้วก็เอ่ยต่ออีก
"พวกเราจำเป็นต้องไปพบพระธรรมราชามหาจักรด้วยกันหรือไม่"
ชายชราอีกรูปที่อยู่ข้าง ๆ ถามขึ้น
"ยังไม่จำเป็น เราเพียงปฏิบัติตามคำสั่งของพระธรรมราชามหาจักรไปก็พอแล้ว
หากพระธรรมราชามหาจักรประสงค์จะพบพวกเรา ท่านจะเสด็จมาหาเราเอง ไม่จำเป็นต้องก่อเรื่องยุ่งยากเพิ่ม
พวกเราเพียงรู้ว่าพระธรรมราชามหาจักรทรงปลอดภัยดี และทรงผ่านพ้นออกจากการปิดตันมาแล้ว ก็เพียงพอแล้ว"
ชายชราผู้สูงใหญ่กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
"พระธรรมราชามหาจักรอุบัติขึ้นอีกครั้ง กำลังของลัทธิวัฏสงสารเราจะก้าวขึ้นสู่อีกระดับหนึ่ง!"
ผู้คนที่เหลือต่างตื่นเต้นตื่นตระหนกใจยิ่ง
ณ ขณะนี้ ภายในทางวัฏสงสารแห่งหมู่โลกหยุนเฟิง เย่อวิ๋นเฟยยังคงมุ่งหน้าไปข้างหน้าต่อเนื่อง
ซ่าซ่าซ่า...
ต้นหล่อเลี้ยงวิญญาณในทะเลวิญญาณของเย่อวิ๋นเฟยส่ายไสวเบา ๆ กิ่งไม้สีเขียวราวหนึ่งยืดออกชี้ไปข้างหน้า
เย่อวิ๋นเฟยจึงอาศัยการชี้นำของต้นหล่อเลี้ยงวิญญาณ มุ่งหน้าไปตลอด
"นายท่าน ถ้าเดินหน้าต่อไป อีกไม่นานพวกเราจะถึงปลายทางของทางวัฏสงสารแห่งนี้แล้ว
ปลายของทางวัฏสงสารมีโพรงวงล้อทั้งหก หรือว่าวังวิญญาณที่เราตามหาจะอยู่ในโพรงวงล้อทั้งหกนั้นหรือ?"
หูเมี่ยวมองไปยังทางวัฏสงสารเบื้องหน้า แล้วเอ่ยถามขึ้น
"เราก็ไม่ทราบเหมือนกัน เดินตามการชี้นำของต้นหล่อเลี้ยงวิญญาณไปเรื่อย ๆ ก็แล้วกัน"
เย่อวิ๋นเฟยกล่าว
ผ่านไปอีกครู่ใหญ่ เย่อวิ๋นเฟยกะทันหันก็หยุดฝีเท้า มองไปยังห้วงว่างเปล่าด้านขวาที่มืดสนิทมัวหมอง
เย่อวิ๋นเฟยในตอนนี้ยืนอยู่บนเส้นทางหินเก่าแก่สายหนึ่ง เส้นทางหินนี้ลอยค้างอยู่กลางห้วงว่างเปล่ามืดสนิทมัวหมอง ทั้งสองข้างทางคือห้วงว่างเปล่าไร้สิ้นสุด
ห้วงว่างเปล่าแห่งนี้กดทับต่อพลังรับรู้ได้อย่างรุนแรง แม้แต่เย่อวิ๋นเฟยเอง ระยะที่รับรู้ได้ก็จำกัดอยู่เพียงเล็กน้อย