เพียงชั่วพริบตาที่พัดชายวัยกลางคนกระเด็นออกไป เย่อวิ๋นเฟยก็ใช้วิชาเคลื่อนย้ายมิติหายวับไปในทันที
ได้ส่งหนังสือเชิญไปแล้ว เย่อวิ๋นเฟยรอดูท่าทีของหุบเขาจื่อตันอยู่!
เวลาต่อมา เย่อวิ๋นเฟยปรากฏตัวบนถนนสายหนึ่งที่อยู่ห่างออกไป เพื่อหาที่พัก
“ท่านผู้มีพระคุณ! เป็นท่าน!”
เสียงร้องด้วยความดีใจของหญิงสาวดังขึ้น ชายหนุ่มและหญิงสาวสองคนเดินเข้ามาหาเย่อวิ๋นเฟยอย่างรวดเร็ว
ที่แท้ก็คือพี่น้องสองคนที่ตั้งแผงขายของอยู่ที่งานแลกเปลี่ยนเมื่อครู่
“ท่านผู้มีพระคุณ ท่านมาที่เมืองโอสถ ก็ตั้งใจจะเข้าหุบเขาจื่อตันเพื่อขอยาด้วยหรือ?”
หญิงสาวเอ่ยถาม
“ข้าจะเข้าหุบเขาจื่อตันจริงๆ”
เย่อวิ๋นเฟยพยักหน้า
“ดีมาก!
ท่านผู้มีพระคุณ ข้ากับน้องชายก็จะเข้าหุบเขาจื่อตันเพื่อขอยาเช่นกัน ไปด้วยกันเถิด
ข้าได้ชำระค่าธรรมเนียมในการเข้าหุบเขาขอยาเรียบร้อยแล้ว และได้รับป้ายคำสั่งประจำตัวแล้ว ท่านผู้มีพระคุณตามข้ามาก็พอ ไม่ต้องเสียเงินเพิ่มอีก”
หญิงสาวได้ยินว่าเย่อวิ๋นเฟยจะเข้าหุบเขาจื่อตันด้วย ก็อดดีใจจนเอ่ยปากออกมาไม่ได้
“เขาหุบเขาจื่อตันเพื่อขอยา ยังต้องเสียค่าธรรมเนียมอีกหรือ?”
เย่อวิ๋นเฟยตะลึง
“ใช่แล้ว ท่านผู้มีพระคุณไม่รู้หรือ ผู้ใดก็ตามที่ต้องการเข้าหุบเขาจื่อตันเพื่อขอยา ต้องชำระเงินก้อนหนึ่งก่อน แล้วจึงจะได้รับป้ายคำสั่งประจำตัวและมีสิทธิ์เข้าหุบเขาจื่อตันได้”
หญิงสาวตอบ
“หุบเขาจื่อตันรู้จักทำมาหากินดีนัก
ดูท่าจะรุ่งเรืองไม่น้อย”
เย่อวิ๋นเฟยเยาะเย้ยอย่างเย็นชา