"อะไรนะ?"
ผู้คนรอบข้างต่างพากันจ้องมองเย่อวิ๋นเฟยด้วยความตกใจ
มีคนกล้าท้าทายกานห้าวต่อหน้าเช่นนี้ได้อย่างไร!
"คราวนี้มีเรื่องสนุกให้ดูแล้ว"
บางคนอดไม่ได้ที่จะกระซิบเบา ๆ
"อย่างไรล่ะ พวกเจ้าขายหรือไม่ ขายรวมเท่าไร?"
เย่อวิ๋นเฟยถามอีกครั้ง
"ท่านผู้นี้..."
หญิงสาวคนนั้นมองเย่อวิ๋นเฟย ไม่รู้จะตอบอย่างไรในชั่วขณะ
นางย่อมเต็มใจขายเป็นอย่างยิ่ง แต่กานห้าวอยู่ที่นี่ คงขายยาก
"ไอ้หนู เจ้าคิดจะหาที่ตายหรือ!"
กานห้าวโกรธจัด
ตลอดมา เขาอาศัยตระกูลกานแห่งป่าตะวันออก และชื่อเสียงของพี่ชายแท้ ๆ อย่างกานฮุย เดินทางไปมาทั่วป่าตะวันออกอย่างคล่องตัว
สำนักและผู้ฝึกยุทธ์ส่วนใหญ่พอได้ยินว่านิสัยของเขา ต่างไม่กล้ามีเรื่องด้วย
"หนุ่มน้อย เจ้ามีภูมิหลังเช่นไร?"
ชายชรานั้นสีหน้าเคร่งขรึม สายตาคมกริบจ้องเย่อวิ๋นเฟย แล้วถามเสียงเข้ม
เขาคิดจะสืบภูมิหลังของเย่อวิ๋นเฟยให้ชัดเจนก่อน
"ข้ามาจากแคว้นเล็ก ๆ ไม่มีภูมิหลังอะไร"
เย่อวิ๋นเฟยตอบอย่างเยือกเย็น
ไม่มีภูมิหลัง?
ไม่มีภูมิหลังแล้วยังกล้ามีเรื่องกับกานห้าว นี่มันมิใช่รนหาที่ตายหรือ?
คนรอบข้างฟังคำพูดของเย่อวิ๋นเฟยแล้ว ต่างมีสีหน้าแปลกประหลาด
"ฮึ่ม ที่แท้ก็เป็นไอ้หมาไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ ฆ่าทิ้งเสียเลย!"
กานห้าวตวาด
"เหอะ ๆ สิ่งที่เป็นดั่งมดปลวก ยังกล้าท้าทายตระกูลกานของเรา ไอ้หนู ชาติหน้าเจ้าจงจำไว้ ในโลกนี้มีบางสิ่งบางอย่างที่เจ้าไม่อาจยั่วยุได้"