เย่อวิ๋นเฟยเคยท่องไปในป่าตะวันออกเมื่อชาติก่อน ย่อมรู้ราคายาเม็ดชนิดต่างๆ ในป่าตะวันออกเป็นอย่างดี
นักโอสถผมขาวตรงหน้าเรียกราคาสูงเกินไปแน่นอน
“เดี๋ยวก่อน เถื่อนนี้ยาเม็ดทองคำเปลว อย่าซื้อเลย
เดี๋ยวข้าจะมอบให้เจ้าหนึ่งขวด”
เย่อวิ๋นเฟยเอ่ยห้ามปรามโดยตรง
เดิมที เย่อวิ๋นเฟยไม่คิดจะลงมือปรุงยา เพราะบนตัวของหยวนฉานมีเงินพอจะซื้อยาได้ ไม่จำเป็นต้องช่วยซ้ำแล้วซ้ำเล่า
แต่ตอนนี้เห็นนักโอสถผมขาวเรียกราคามั่วๆ เย่อวิ๋นเฟยไม่อยากให้หยวนฉานถูกหลอกต่อหน้าต่อตา จึงเอ่ยห้ามปราม
“หนูน้อย เจ้าพูดอะไรนะ?”
นักโอสถผมขาวได้ยินคำพูดของเย่อวิ๋นเฟยก็ต้องตะลึง
“คุณชายซู ท่าน...ท่านมียาเม็ดทองคำเปลว?”
หยวนฉานก็ตกใจอยู่บ้าง
“หึ ไร้สาระ ยาเม็ดทองคำเปลวเป็นยาเม็ดขั้นแปรสภาพขั้นสอง เจ้าคิดว่ามันเป็นของหาดูง่ายๆ หรือไร!
หนูน้อย แค่เจ้า จะเอาออกมาหนึ่งขวดได้หรือ”
นักโอสถผมขาวสำรวจเย่อวิ๋นเฟยแล้วหัวเราะเย็นเยียบ
“ยาเม็ดขั้นแปรสภาพขั้นสองเท่านั้น สำหรับข้าแล้ว ไม่ใช่เรื่องใหญ่”
เย่อวิ๋นเฟยเอ่ยเรียบๆ
“ยาเม็ดขั้นแปรสภาพขั้นสองไม่ใช่เรื่องใหญ่?
ฮ่าๆ...
หนูน้อย ข้าเห็นเจ้าเป็นบ้าไปแล้วกระมัง!
หากแม้แต่ยาเม็ดขั้นแปรสภาพขั้นสองเจ้ายังไม่ใส่ใจ แล้วเหตุใดเจ้าถึงวิ่งมาขอยาที่หุบเขาจื่อตันของเราเล่า?
ช่างน่าขันจริงๆ”
นักโอสถผมขาวสะบัดแขนเสื้อแล้วหัวเราะเย็นเยียบ
“เจ้านี่คงโง่ไปแล้วกระมัง วิ่งมาขอยาที่หุบเขาจื่อตัน ยังกล้าปะทะคารมนักโอสถที่นี่ตรงๆ!”