"ข้ามาเอง!"
ไม่นานนัก อ๋าวหลงเต้าจื่อก็พุ่งไปถึงจุดที่ปะทะกันและเข้าร่วมการต่อสู้ทันที
เพียงเห็นนักพรตเสวียนหลงยกแส้ปัดขึ้นหนึ่งด้าม สะบัดไปข้างหน้า เส้นขนปัดนับพันนับหมื่นตั้งตรงดังหอกยาวทีละเล่มๆ ทิ่มแทงไปข้างหน้า ในพริบตาก็ทิ่มมิติเบื้องหน้าจนพรุนเป็นรูนับพัน
"เจ้าเป็นอ๋าวหลงเต้าจื่อ!"
ผู้อาวุโสใหญ่แห่งแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเลี่ยงรู้สึกกดดันเพิ่มขึ้นทันที และจำตัวตนของอ๋าวหลงเต้าจื่อได้
"ไม่ผิด ข้าก็คืออ๋าวหลงเต้าจื่อ!"
เสวียนหลงเต้าจั่งหัวเราะเสียงดังกล่าว พลางตวัดไม้กวาดปัดธุลีในมือ ต่อเนื่องหลายท่า บีบให้ผู้อาวุโสใหญ่ถอยร่นไปเรื่อย ๆ
"อ๋าวหลงเต้าจื่อ แดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเลี่ยงของเราไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกับเจ้า เหตุใดเจ้าจึงต้องมาโจมตีแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเลี่ยงของเรา"
ผู้อาวุโสใหญ่เอ่ยถามด้วยสีหน้าหม่นหมอง
เขาต่อสู้กับราชานรกมาเป็นเวลานาน ยิ่งสู้ก็ยิ่งเหนื่อย ตอนนี้อ๋าวหลงเต้าจื่อจู่ ๆ ก็เข้าร่วมการต่อสู้ ทำให้เขาลำบากมากขึ้นไปอีก
"ฮ่า ๆ...
คำว่าไม่มีเรื่องบาดหมางเช่นนี้ เจ้ายังกล้าพูดออกมาได้อีกหรือ!
นับตั้งแต่วินาทีที่ข้าถือกำเนิด แดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเลี่ยงของพวกเจ้าก็ส่งคนไล่ล่าข้ามาโดยตลอด แถมยังจับตัวนกครามหงส์มาเป็นข้อต่อรองกับข้า เรื่องนี้แดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเลี่ยงของพวกเจ้าก็มีส่วนร่วมด้วย
แดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเลี่ยงของพวกเจ้ากลั่นแกล้งข้ามาโดยตลอด บัดนี้ยังกล้ามีหน้ามาพูดว่าไม่มีเรื่องบาดหมางอีกหรือ?
ข้าว่าประโยคนี้ควรเป็นข้าถามพวกเจ้าแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเลี่ยงต่างหาก!"
อ๋าวหลงเต้าจื่อเอ่ยด้วยเสียงเย็นเยียบ
ผู้อาวุโสใหญ่ฟังคำพูดของอ๋าวหลงเต้าจื่อแล้ว อ้าปากจะพูด แต่กลับไม่รู้จะพูดอะไร
"เข้ามารับความตาย!"
อ๋าวหลงเต้าจื่อยิ่งสู้ก็ยิ่งกล้าแกร่ง ไม้กวาดปัดธุลีในมือตวัดออกมาตรง ๆ เส้นธุลีทุกเส้นขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ กลายเป็นทวนยาวหนาใหญ่ ทะลวงแทงไปข้างหน้าอย่างง่ายดาย ทำให้เบื้องหน้าพังทลายเป็นเสี่ยง ๆ