"เจ้าหนู เจ้าจะเก่งกาจเพียงใดก็ตาม แต่มรดกของแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเลี่ยงของพวกเราสืบทอดกันมายาวนาน เจ้าจะล้างผลาญแดนศักดิ์สิทธิ์ของพวกเรา ไม่มีทาง!"
ยามนี้ ประมุขนำกำลังพลของแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเลี่ยงบุกเข้าไปในหอบรรพชนได้ในที่สุด โล่งอกได้ครู่หนึ่ง แล้วหันกลับมาชี้หน้าเย่อวิ๋นเฟยพลางด่าทออย่างโกรธเกรี้ยว
ครืนๆ...
ระหว่างกล่าววาจา วงเวทโบราณใหญ่ทีละวงถูกปลุกขึ้น แสงม่านวงเวทผุดขึ้นทีละชั้น ปกคลุมหอบรรพชนไว้ภายใน เพื่อคุ้มครองปกป้อง
"สัตว์เดรัจฉานตัวน้อย เจ้าฆ่าผู้คนในแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเลี่ยงของพวกเราไปมากมาย ศัตรูเลือดเนื้อ สักวันหนึ่งพวกเราจะแก้แค้นให้ได้!"
"สัตว์เดรัจฉานตัวน้อย ไม่ช้าก็เร็วเจ้าจะต้องเสียใจกับสิ่งที่ทำลงไปในวันนี้!"
...
หนีเข้าไปในหอบรรพชนแล้ว บรรดาผู้บริหารระดับสูงของแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเลี่ยงถึงได้รู้สึกว่าตนเองปลอดภัยขึ้นมาเสียที ต่างพากันด่าทอเย่อวิ๋นเฟยอย่างโกรธแค้น
"พวกเจ้าคิดว่าวงเวทพวกนี้ กับวิญญาณหลงเหลือพวกนั้นภายใน จะคุ้มครองพวกเจ้าได้จริงหรือไร"
เย่อวิ๋นเฟยยืนอยู่หน้าหอบรรพชน ยิ้มเย็นเยียบหนึ่งที แล้วปลดปล่อยพลังวิญญาณออกมา ศึกษาวิเคราะห์วงเวททั้งภายในและภายนอกหอบรรพชน
"เจ้าหนู เจ้าทำให้แดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเลี่ยงของพวกเราตกอยู่ในสภาพเช่นนี้แล้ว เจ้ายังจะเอาอะไรอีก"
ประมุขฟังคำของเย่อวิ๋นเฟย จิตใจพลันกระตุกวาบหนึ่ง แล้วกล่าวด้วยความโกรธ
เขาเริ่มหวาดกลัวต่อวิธีการอันน่าสะพรึงของเย่อวิ๋นเฟยขึ้นมาจริงๆ แล้ว
เขาหวาดกลัวว่าหากเย่อวิ๋นเฟยมีวิธีทะลวงเข้าไปในหอบรรพชนได้จริง สำหรับผู้คนที่เหลืออยู่ของแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเลี่ยงแล้ว นั่นคือหายนะที่ถาโถมทับถม
เย่อวิ๋นเฟยยิ้มบางๆ ไม่กล่าวสิ่งใดอีก หลับตาลง ตั้งจิตศึกษาวงเวทโบราณตรงหน้าเหล่านี้
ไกลออกไป การต่อสู้อันดุเดือดระหว่างราชันนรกกับผู้อาวุโสใหญ่ยังคงดำเนินต่อไป
ดาบห้วงนรกอมตะกลืนกินพลังงานหยินจำนวนมหาศาลในหุบเขาหยินโบราณไปจนฟื้นตัวเต็มที่แล้ว ประกอบกับเครื่องหมายของราชานรก พลังการต่อสู้ที่ปลดปล่อยออกมาจึงน่าสะพรึงกลัวยิ่ง ผู้อาวุโสใหญ่ผู้นั้นต่อสู้อย่างสุดกำลัง กลับพบว่าตนเองยากจะเอาชนะได้