เย่อวิ๋นเฟยไม่ได้แผ่พลังวิญญาณออกไปสำรวจเกาะข้างหน้า เพราะการทำเช่นนั้นย่อมทำให้เหล่าดวงวิญญาณบนเกาะเทพสงครามนั้นรับรู้การมาถึงของเขาได้ง่าย ซึ่งกลับไม่เป็นผลดี
"ตามที่บรรพชนผู้นั้นกล่าวไว้ ข้าเพียงเหยียบย่างขึ้นเกาะฝังเทพ มิตรของท่านก็จะรับรู้การมาของข้าได้ทันที
ฉะนั้นทุกคนจงระงับพลังอายตน ซ่อนกายให้มิดชิด แล้วแอบขึ้นเกาะไปอย่างเงียบ ๆ เพียงขึ้นไปถึงเกาะข้างหน้านั้นได้ เมื่อมีมิตรของบรรพชนผู้นั้นช่วยเหลือ ข้าคิดว่าก็น่าจะมีโอกาสได้พบองค์หญิงต้าชาง"
เย่อวิ๋นเฟยจ้องมองเกาะข้างหน้า แล้วใช้เสียงสื่อจิตบอกกับหูเมี่ยวและพวก
ทันทีนั้น ทุกคนต่างแผ่วิชาลับและอุบายของตน ปกปิดพลังอายตนได้อย่างเต็มที่
ส่วนเย่อวิ๋นเฟยก็เข้าไปในหอเงามายา ให้หวงซางนำหอเงามายาแปรเป็นจุดเล็ก ๆ สีเทา ประกบอยู่เหนือคลื่นทะเลที่คำรามม้วนตัว ค่อย ๆ แล่นเข้าหาเกาะข้างหน้า
ซ่า ๆ...
ทันใดนั้น ที่แห่งหนึ่งของผืนน้ำข้างหน้ามีเสาเนื้อโป๊ะขนาดมโหฬารยื่นขึ้นจากผิวน้ำ ใหญ่ยักษ์จนน่าขนลุก มองแต่ไกลเหมือนสันเขาแห่งหนึ่งนอนตะแคงอยู่บนผืนน้ำ
"ระวัง คงเป็นปลาหมึกยักษ์ตัวหนึ่ง"
ผู้อาวุโสฮุ่นรีบใช้เสียงสื่อจิตเตือนหวงซางทันที
ซ่า ๆ...
วินาทีถัดมา ผิวน้ำอีกหลายแห่งก็มีเสาเนื้อขนาดมโหฬารเช่นเดียวกันยื่นขึ้นมา เสาเนื้อทีละต้นชูสูงเหนือผืนน้ำแห่งนั้น โบกสะบัดไม่หยุด ปลดปล่อยพลังสังหารน่าสะพรึงออกมา
ต่อมาเย่อวิ๋นเฟยก็พบว่าที่ผืนน้ำอีกด้านหนึ่งใกล้เกาะ มีปลาประหลาดเต็มปากด้วยเขี้ยวยื่นขึ้นมาเหนือผิวน้ำ ดวงตาสีเลือดคู่แล้วคู่เล่ามองไปแสนสยดสยองจนหนังศีรษะชาซ่า
"นายท่าน ดูเหมือนเกาะฝังเทพแห่งนี้เริ่มลงมือลาดตระเวนป้องกันแล้ว"
หูเมี่ยวกล่าว
"ไม่นานมานี้มีผู้แข็งแกร่งน่าสะพรึงลอบเข้ามาในทะเลหวงกู่ คงทำให้เกาะฝังเทพทั้งห้าแห่งในทะเลหวงกู่ต่างกระชับการป้องกันกันหมดแล้ว"
ผู้อาวุโสฮุ่นกล่าว
"ผู้อาวุโสหวงค่อย ๆ ไป รอให้เหล่าสัตว์ทะเลที่ลาดตระเวนอยู่พอกันเสียที แล้วจึงค่อยเข้าไปใกล้"
เย่อวิ๋นเฟยใช้เสียงสื่อจิตบอกกับหวงซาง