“หนุ่มน้อย เจ้าได้ติดต่อกับองค์หญิงต้าชางสำเร็จแล้ว”
เงามืดที่ยืนอยู่ข้างเย่อวิ๋นเฟยเห็นภาพตรงหน้าดังนั้นจึงพยักหน้า แล้วกล่าวกับเย่อวิ๋นเฟย
ดวงตากลืนวิญญาณยมโลกของเย่อวิ๋นเฟยยังคงจ้องมองไปยังโลงศพสีชมพูภายในมิติเล็ก ๆ ตรงหน้า
ครู่ใหญ่ ฝาโลงสีชมพูนั้นถูกผลักเปิดออกด้านข้าง แล้วเย่อวิ๋นเฟยก็เห็นหญิงงามชุดราชศักดิ์ค่อย ๆ ผุดขึ้นมาจากภายในโลงศพนั้น
เย่อวิ๋นเฟยมองออกว่านี่เป็นเพียงวิญญาณที่เหลือรอด มิใช่ร่างแท้จริง
หญิงงามชุดราชศักดิ์ก้าวออกจากโลงศพ แล้วเงยหน้ามองมาที่จิตสงครามซึ่งเย่อวิ๋นเฟยเพิ่งจำลองขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
“หนุ่มน้อย เจ้าพบท่านเขาจริงหรือ?”
ทันใดนั้นเย่อวิ๋นเฟยก็ได้รับเสียงสื่อจิตจากหญิงสาว ไม่ผิดแน่ เป็นหญิงงามชุดราชศักดิ์นั่นเอง
“ท่านผู้อาวุโส ข้าน้อยเคยพบท่านผู้อาวุโสผู้นี้มาก่อน ณ สมรภูมิแห่งหนึ่งในสามพันโลกใหญ่เล็ก ท่านผู้อาวุโสผู้นี้บัดนี้ได้กลายเป็นจิตสงครามหนึ่งในสมรภูมินั้นแล้ว ท่านผู้อาวุโสฝากให้ข้าน้อยนำสิ่งของหนึ่งมาถวาย”
เย่อวิ๋นเฟยรีบเอ่ยขึ้น
ยากเย็นเพียงใดที่ได้มาพบองค์หญิงต้าชางตรงหน้า เย่อวิ๋นเฟยอยากจะรีบทำตามคำขอร้องของจิตสงครามนั้นให้เสร็จสิ้นโดยเร็ว จะได้หมดหน้าที่ในเรื่องนี้เสียที
“ท่านฝากเจ้ามาให้เราสิ่งใด?”
หญิงงามชุดราชศักดิ์เอ่ยถาม
“ท่านผู้อาวุโสฝากให้ข้าน้อยนำดอกไม้หนึ่งมาถวายท่าน”
เย่อวิ๋นเฟยกล่าว
“ดังนั้นเจ้าจึงเป็นคนที่เขาส่งมาจริง ๆ”
เมื่อได้ฟังถ้อยคำของเย่อวิ๋นเฟย ร่างของหญิงงามชุดราชศักดิ์ก็สั่นไหวเบา ๆ ใบหน้าปรากฏความตื่นเต้น เสมือนว่าหมดความสงสัยเสียแล้ว
“เจ้าเข้ามาเถิด”
หญิงงามชุดราชศักดิ์ชี้มือออกไป มิติที่นางอยู่ก็เปิดประตูขึ้นทันที แล้วจึงเอ่ยกับเย่อวิ๋นเฟย
“เจ้าเข้าไปเถิด ข้าไม่เข้าไปแล้ว”
เงามืดข้างตัวเย่อวิ๋นเฟยกล่าว
“เช่นนั้น ท่านผู้อาวุโส ข้าน้อยขอเข้าไปแล้ว”
เย่อวิ๋นเฟยก้มหัวคารวะเงามืดนั้นอย่างเคารพนอบน้อม แล้วกล่าว
จากนั้นเย่อวิ๋นเฟยจึงก้าวเข้าสู่มิติเล็ก ๆ ตรงหน้า เดินไปยังตัวหญิงงามชุดราชศักดิ์ ก่อนอื่นก็คารวะอย่างสูง แล้วเย่อวิ๋นเฟยก็หยิบดอกไม้เล็ก ๆ ที่จิตสงครามฝากมาให้ออกมาทันที
“จริงอย่างนั้นแล้ว!