“ขอบพระคุณท่านผู้อาวุโส!”
เย่อวิ๋นเฟยรีบกล่าวขอบคุณทันที
“หนุ่มน้อย ไม่ต้องถ่อมตัวกับข้าหรอก
เจ้าช่วยข้านำสารหวงกู่จำนวนมากมาให้ เท่ากับช่วยข้าไว้มหาศาล คนที่ควรขอบคุณคือข้าต่างหาก
ไม่เช่นนั้นข้าก็ไม่รู้ว่าจะต้องรออีกกี่สิบกี่ร้อยยุคจึงจะสะสมสารหวงกู่ได้มากมายถึงเพียงนี้
เจ้าเป็นสิ่งมีชีวิตที่ยังมีชีวิตอยู่ การไปถึงก้นท้องทะเลหวงกู่ย่อมง่ายกว่าข้ามากนัก
ข้าเองไม่มีโอกาสได้ออกจากเกาะฝังเทพแห่งนี้โดยสะดวก ยิ่งไม่มีทางไปถึงก้นท้องทะเลหวงกู่ได้ง่าย ๆ”
เสียงดังแว่วออกมาจากภายในโลงศพนั้น
“หนุ่มน้อย เจ้าใช้เวลาบำเพ็ญวิชาสายฟ้านี้ดูบ้างเถิด พลังทำลายย่อมไม่เลว
ภายนอกกำลังเกิดการรบ ตอนนี้เจ้ายังออกจากที่นี่ไปไม่ได้”
เสียงในโลงกล่าว
ขณะนั้น บริเวณท้องทะเลไกลยังคงส่งเสียงร้องก้องของพลังงานมาไม่หยุด เย่อวิ๋นเฟยรับรู้ได้ชัดถึงแรงกดดันของพลังงานสยองขวัญที่ม้วนมาเป็นลูกคลื่น
“การรบครั้งนี้จะสู้กันถึงเมื่อใดไม่มีใครล่วงรู้ การต่อสู้ระหว่างผู้แข็งแกร่งมักยืดเยื้อยาวนานเสมอ”
ผู้อาวุโสฮุ่นเอ่ยขึ้น
“ช่างเถิด ข้าเองก็ไม่ได้รีบร้อนอะไร ยิ่งยังไม่ได้พบร่องรอยขององค์หญิงต้าชางอีก ไม่จำเป็นต้องรีบออกจากไป”
เย่อวิ๋นเฟยรับรู้พลังการรบที่ม้วนมาอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงรวบรวมจิตวิญญาณ หวนคืนสู่สภาวะบำเพ็ญเพียรอีกครั้ง
ครั้งนี้เย่อวิ๋นเฟยบำเพ็ญวิชาสายฟ้าที่เพิ่งได้มา หลอมรับตราเทพสายฟ้าเข้าสู่ร่าง และได้ใคร่ครวญบำเพ็ญแก่นกฎสายฟ้ามาแล้ว
ตอนนี้เย่อวิ๋นเฟยจะบำเพ็ญวิชาสายฟ้า ย่อมมีพื้นฐานบางส่วนแล้ว
วิญญาณสองร่างของเย่อวิ๋นเฟย ดาวพลังวิญญาณ 60 ดวง ตลอดจนดวงตาเทพที่กลางคิ้ว ต่างหลั่งไหลเข้าสู่การบำเพ็ญด้วยกันทั้งหมด ร่วมใคร่ครวญวิชาสายฟ้านี้ ผลย่อมเห็นได้ชัดเจน
ไม่นานนัก เย่อวิ๋นเฟยก็เริ่มค่อย ๆ เข้าใจแก่นแท้ของวิชาสายฟ้านี้ และภายในเวลาอันสั้นก็บำเพ็ญได้ถึงระดับหนึ่ง
“หนุ่มน้อย เจ้าอย่าแสดงวิชาสายฟ้าในที่ข้านี้เชียว ที่แห่งนี้ข้าปฏิเสธพลังงานและกฎทุกชนิดที่เป็นสายหยางแกร่งกล้า”
ยังไม่ทันที่เย่อวิ๋นเฟยจะทดลองผลของการบำเพ็ญ เสียงหนึ่งจากในโลงก็ดังขึ้นทันที
“ท่านผู้อาวุโส ข้าเข้าใจแล้ว”