เมื่อได้ฟังคำของหูเมี่ยว เย่อวิ๋นเฟยก็หันสายตาไปมองกระจกดำเล็ก ๆ ผืนนั้นทันที
แต่พอมองแล้วก็ตกใจยิ่ง — เย่อวิ๋นเฟยรู้สึกว่าร่างวิญญาณของตนเองแทบจะหลุดออกจากร่างถูกดูดเข้าไปในกระจกผืนนั้น
"ไม่ใช่จริงนะ ด้วยภูมิและพลังของข้าในตอนนี้ จะยังได้รับผลกระทบจากกระจกผืนนี้ด้วยหรือ
อำนาจของกระจกนี้ช่างน่าสยองเสียนี่!"
เย่อวิ๋นเฟยรู้สึกตื่นตระหนกยิ่ง
"น่าสยองมาก ข้ารู้สึกเหมือนร่างวิญญาณของตัวเองจะถูกกระจกผืนนี้กลืนกินเสียแล้ว
ทั้งที่ตอนนี้มันยังไม่ถูกปลุกฤทธิ์ ก็มีอำนาจถึงเพียงนี้แล้ว ถ้าถูกปลุกฤทธิ์อย่างเป็นทางการแล้ว จะน่าสยองยิ่งกว่าเดิมเพียงใด?"
ดวงตาของมังกรหนอนแดนทองมองไปยังกระจกดำเล็ก ๆ นั้น ตกใจจนถอยหลังไปหลายก้าว แล้วร้องออกมาอย่างตื่นตระหนก
"กระจกผืนนี้ย่อมไม่ธรรมดาจริง ๆ"
ใบหน้าของเย่อวิ๋นเฟยตึงเครียดขึ้นเล็กน้อย ทันใดนั้นก็ปล่อยออกมาเป็นหัตถ์พลังงานยักษ์ หยิบกระจกเล็กผืนนั้นขึ้นมาจากระยะไกล แล้วถ่ายทอดพลังงานพลญาณของตนไหลเข้าไปในกระจกเล็กผืนนั้นอย่างต่อเนื่อง
"มันกำลังกลืนกินพลังงานพลญาณของข้าอยู่"
เย่อวิ๋นเฟยตกใจ
แต่พลังงานพลญาณของเย่อวิ๋นเฟยทรงพลังมากพอ ถูกกลืนกินไปเพียงเล็กน้อยก็ไม่ก่อความเสียหายใด ๆ
เย่อวิ๋นเฟยคิดขึ้นมาได้ จึงฉับพลันถ่ายทอดพลังงานพลญาณจำนวนมากขึ้นเข้าไปในกระจกเล็กนั้น
สิ่งที่ทำให้เย่อวิ๋นเฟยตื่นตระหนกคือ กระจกเล็กผืนนั้นยังคงกลืนกินพลังงานพลญาณของเขาอย่างต่อเนื่องไม่หยุด