“เหตุใดถึงกลัวข้า?”
ถูกถามเช่นนี้
อิ๋นหวยซีคิดจะแสร้งตาย ก็ไม่อาจแสร้งต่อไปได้อีก
นางหันหน้า บีบยิ้มฝืนออกมา
“ข้า… ข้าไม่เคยเห็น… ผู้ใดกล้าเอางูพิษพันรอบตัว”
เสียงตะกุกตะกัก
ราวกับตกใจจนสติแตกจริงๆ
ซางเช่อยิ่งยิ้มกว้าง นิ้วแตะลงบนร่างงูน้อยสีชาด นางย่นตายิ้มบาง
“เสี่ยวหยาร์ กลับไปที่รังของเจ้าเถิด อย่ามาทำให้หล่อนตกใจอีกเลย”
งูน้อยสีชาดเชื่อฟังจริงๆ มันเลื้อยไปตามแผ่นหลังของซางเช่อ คดเคี้ยวลงสู่พื้น
มันหันมามองอิ๋นหวยซีที่มาแย่งความรักด้วยสายตาอาฆาต ก่อนจะเลื้อยจากไปอย่างรวดเร็ว
“เช่นนี้ เจ้าก็ไม่ต้องกลัวข้าแล้ว”
ซางเช่อเงยหน้ามาทางอิ๋นหวยซี หากดวงตาของนางไร้ประกาย อิ๋นหวยซีคงสงสัยจริงๆ ว่าสาวเอกมองเห็นหรือไม่
“ข้า… เข้ามา ช่วยทำอะไรได้บ้างหรือ?”
ตีเนียนเป็นคนขี้ขลาดไร้เดียงสาให้สนิท อิ๋นหวยซีถึงรู้สึกปลอดภัยขึ้นบ้าง
ร่างของนางหดตัว ในหูได้ยินเสียงซ่าๆ ดังไม่หยุด ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าคืออะไร
ต้องเป็นฝูงพิษร้ายส่งเสียงออกมาแน่
นึกถึงฉากในหนังสือที่บรรยายไว้ ต่อให้ในฐานะสาวเอก ซางเช่อจะมีใบหน้างดงามเพียงใด อิ๋นหวยซีก็ไม่กล้ามองมาก
นางกลัวตัวเองรับไม่ไหว
จริงๆ นะ…
เล่ห์กลของสาวเอกมีมากมาย ทรมานคนให้ตายก็ไม่ใช่ปัญหา
อีกอย่าง… วิธีเล่นพวกนั้นในนิยาย อิ๋นหวยซีไม่อยากแม้แต่จะลอง
ร่างกายบอบบางของนาง ไม่อาจทนถูกเล่นสนุกได้!
นางก็แค่ทำสิ่งที่ผู้หญิงทั่วหล้าทำกัน ดูหนังสือออกจะสักหน่อยจะเป็นไรไป?
ใครจะรู้ว่าจะข้ามเข้ามาในนี้!
นิ้วสางผมดำที่แปะติดใบหน้า ซางเช่อทัดมันไว้หลังใบหรูปแดงก่ำ
น้ำเสียงราบเรียบไร้ระลอก
“เจ้าเป็นภรรยาของข้า”
คำพูดนี้หลุดจากใบหน้าเย็นชาของซางเช่อ ก่อให้เกิดความรู้สึกขัดแย้ง
อิ๋นหวยซีนิ่งอึ้งไป
เนื้อเรื่องกลับมาตรงกับต้นฉบับอีกแล้ว!
คืนนี้นางจะไม่ถูกสูบจนตัวแห้งจริงๆ ใช่ไหม!
ฉากในต้นฉบับพรั่งพรูเข้ามามากมาย อิ๋นหวยซีแทบขาอ่อน ยืนไม่ไหว
หากเป็นนิยายเรื่องอื่น อิ๋นหวยซีอาจไม่จดจำได้ชัดเช่นนี้
แต่เรื่องนี้มีเล่ห์กลมากมาย
ทำให้นางจดจำฝังใจ ต่อให้พยายามลืมก็ลืมไม่ลง
ได้ยินว่าอีกฝ่ายเครียดจนไม่มีแม้เสียงหายใจ ซางเช่อก็ยิ้มอีก
ต่อให้มองไม่เห็น นางก็ยังมีแววตาอ่อนโยน
ทำให้คนอดถอนใจระแวงไม่ลง ไม่อาจสงสัยสตรีที่อ่อนแออย่างนางได้
“เจ้าไม่ต้องกลัว”
“นั่นเป็นเรื่องของชาติก่อน”
“ที่ข้าตามหาเจ้า ก็เพราะเจ้ามีประโยชน์”
มีประโยชน์?
มีประโยชน์อะไร?
ซางเช่อคงจะหมายถึงประโยชน์ด้านนั้นใช่หรือไม่!
อิ๋นหวยซียืนนิ่งไม่ขยับ จ้องมองพื้นไม้กระดาน
มองอย่างไร รอยต่อระหว่างไม้กระดานก็ค่อยๆ ถ่างกว้าง มีตะขาบและแมงมุมตัวยาวผอมนับไม่ถ้วนคลานออกมา
พวกแมลงพิษและมดร้ายจะไต่ขึ้นร่างนางด้วยความรวดเร็ว แทะกินผิวหนังของนาง
ทำให้นางเจ็บปวดแทบบ้าตาย กลายเป็นเพียงกระดูกขาว
“หยิบเสื้อผ้าให้ข้าที”
“ข้ามองไม่เห็น ช่วงนี้ต้องลำบากเจ้าแล้ว”
ซางเช่อเอ่ยอย่างเกรงใจ ปลายนิ้วเรียวยาวของนางเขี่ยเล่นในน้ำในสระ ผืนน้ำสั่นไหว บนผิวลอยด้วยสมุนไพรชั้นดีที่หาได้ยากในป่าเขา
ฟังนางพูดจบ อิ๋นหวยซีตัวแข็งทื่อ ตอบตะกุกตะกัก มุ่งไปทางที่ซางเช่อเก็บเสื้อผ้า
เมื่ออยู่ใต้ชายคา จำต้องก้มหัว
ในฐานะผู้เสพย์ต้นฉบับทุกตัวอักษร อิ๋นหวยซีไม่คิดว่านี่คือนิยายยูริ (นิยายยูริ) ดราม่าน้ำเน่า เพราะทุกคนก็ไม่ได้มาเพื่อเนื้อเรื่องเรียบๆ อยู่แล้ว
เพียงแต่ตอนนี้ “เรื่องดีสะเทือนฟ้า” มาตกใส่หัวนาง เนื้อเรื่องเรียบๆ ที่ไม่สลักสำคัญก็เริ่มชัดเจนในห้วงสมอง
หลังจากข้ามมาที่นี่ นอกจากไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวกแบบโลกปัจจุบัน อิ๋นหวยซีก็มีชีวิตสุขสบายดี
อย่างน้อยนางก็ไม่ได้ข้ามมาเป็นคนพลัดถิ่น
หากเป็นเช่นนั้นจริง คงหาอิฐสักก้อนชนตายดีกว่า
เนื้อเรื่องนิยายนี้ อิ๋นหวยซีทบทวนทุกปี ผ่านมาหลายปี แน่นอนว่าย่อมมีคลาดเคลื่อนบ้าง
แต่แก่นสำคัญที่สุด อิ๋นหวยซีไม่กล้าลืม
นิ้วมือของนางหยิบเสื้อคลุมยาวเนื้อไหมอ่อนนุ่มของซางเช่อ เดินเชื่องช้ากลับไป
มุมเช่นนี้ อิ๋นหวยซีสามารถมองลงมาจากที่สูง เห็นไหล่ซูบ ผอมของซางเช่อ ร่องแผ่นหลังที่ทอดลงมา อาบจนแดงเรื่อ และผิวที่ซีด
เส้นผมสีดำสนิทของนางพาดบ่า ดุจสาวงามแย้มยิ้มอยู่หลังพิณ ยิ่งเพิ่มรสชาติ
มองอย่างเหม่อลอย น้ำลายก็หลั่งในลำคอ อิ๋นหวยซีรีบกลืนลงไป
กดทับความคิดที่ไม่ควรบังเกิดลงไปจนหมด เพิ่งจะเอ่ยปาก
อิ๋นหวยซีก็ได้ยินเสียงซางเช่อยืนขึ้นจากน้ำ หยาดน้ำกระเซ็นดังซ่า
“เจ้ามองข้าอยู่หรือ?”
ต้นขาถูกน้ำในสระโอบล้อม ซางเช่อสัมผัสได้ถึงการกระเพื่อมเมื่อยืนขึ้น นางหมุนตัวมาเช่นนี้ ไร้การถือตัว เอ่ยกับอิ๋นหวยซี
งดงามไร้ที่ติ…
ในหัวมีเพียงคำนี้ อิ๋นหวยซีรีบกอดเสื้อคลุมยาวของซางเช่อ บังสายตาที่อดมองเลิ่กลั่กไม่หยุด
แม้นางจะรู้ว่าซางเช่อทำเหมือนหลอกให้กลัวต่อหน้านาง ซางเช่อก็เป็นคนตาบอดสนิท มองไม่เห็นการกระทำทุกย่างก้าวของนาง
ยิ่งไปกว่านั้น สีหน้าที่นางควบคุมไม่ได้
นิ้วมืออดกดเสื้อคลุมไหมของซางเช่อไม่ได้ อิ๋นหวยซีเอ่ยเสียงเบา ราวกับขลาดกลัว หรือคล้ายยอมจำนน
“จะให้ข้า… เช็ดตัวให้ท่านหรือไม่?”
อิ๋นหวยซีไม่อาจพูดบทเกี้ยวสาวน่าเลี่ยนของเจ้าของร่างเดิมได้จริงๆ นางทำได้เพียงอ้อมค้อม ให้เข้ากับตัวละครตอนนี้มากขึ้น
“อืม”
ก้าวเท้าขึ้นจากอ่างอาบ ซางเช่อทั้งร่างมีน้ำไหลย้อย อิ๋นหวยซีวางถาดใส่เสื้อผ้าลง หยิบผ้าเช็ดตัวขึ้นมา
พับไว้
เดินมาข้างหน้าซางเช่อ สมาธิของนางจดจ่อกับผ้าเช็ดตัวอย่างเต็มที่ นิ้วเช็ดผิวของซางเช่อ อิ๋นหวยซีขจัดความคิดฟุ้งซ่านในสมอง ไม่นานก็เช็ดให้ซางเช่อจนแห้ง
ขณะกำลังจะเก็บมือ
อิ๋นหวยซีได้ยินซางเช่อกระซิบข้างหูเบาๆ “ไม่ต้องเรียกข้าด้วยคำยกย่อง”
“ต่อไป เจ้าต้องปรับตัวให้ชินกับการมีฐานะเสมอกับข้า”
ก้มตัวลงเล็กน้อย
ซางเช่อเหมือนจงใจแกล้ง
สันจมูกนางเข้าใกล้อิ๋นหวยซี ได้กลิ่นลมหายใจเร่งร้อนของอิ๋นหวยซี
เอื้อมนิ้ววางบนข้อมืออิ๋นหวยซี การคลำหาของซางเช่อทำให้อิ๋นหวยซีตระหนักว่า นางเป็นคนตาบอด
“ข้า… ข้าไปหยิบเสื้อผ้าเดี๋ยวนี้!”
คล้ายกำลังหลบหนีอสูรร้ายบางอย่าง อิ๋นหวยซีเผ่นหนีอย่างรวดเร็ว
ซางเช่อพยายามวาดภาพท่าทางลนลานเคอะเขินของอิ๋นหวยซีในใจ แต่เพราะรู้จักน้อยเกินไป ไม่อาจปะติดปะต่อใบหน้าอิ๋นหวยซีได้
แต่ก็ดีเหมือนกัน
รอจนอิ๋นหวยซียอมเต็มใจถูกฝังพิษรัก นางก็จะกลับมามองเห็นอีกครั้ง ยามนั้นจะได้ดูให้ดีว่า หล่อนมีหน้าตาอย่างไรกันแน่
เมื่อสำเร็จ โรคร้ายที่ทำให้นางติดเตียงนี้ก็จะสลายหายไป
ซางเช่อไม่อยากใช้วิธีที่หัวหน้าบูชาใหญ่บอก ฝังตัวหนอนพิษลงในร่างอิ๋นหวยซีอย่างบังคับ ทำให้นางหลงใหลจนถอนตัวไม่ขึ้นตั้งแต่แรกเห็น
…
กอดเสื้อผ้ากลับมาย่องๆ อีกครั้ง
ครั้งนี้อิ๋นหวยซีไม่ประหม่าเหมือนเมื่อครู่ เต็มหัวคิดแต่จะปรนนิบัติให้สาวเอกผู้เป็นนายท่านหลับ แล้วค่อยวางแผนหนีออกจากหมู่บ้าน
นิ้วมือสะบัดเปิดเสื้อคลุมนอก อิ๋นหวยซีสวมให้ซางเช่อ มือข้างหนึ่งเพิ่งลอดเข้าแขนเสื้อ อิ๋นหวยซียังไม่ทันใช้เสื้อคลุมยาวปิดเรือนร่างงดงามของซางเช่อ
ตรงหน้านาง ซางเช่อก็เอื้อนวาจาสะเทือนโลกอีกครั้ง
“คืนนี้ เจ้ายินดีร่วมหอข้าหรือไม่”