วันหยุดพักผ่อน หลู่ต้าโถวหิ้วเนื้อวัวต้มเครื่องเทศสองจินมาที่บ้านตระกูลเฉิน เพื่อหาเฉินกวนโหลวดื่มสุราด้วยกัน
แม่ไก่แก่บ้านเฉินกวนโหลวได้อาบน้ำอุ่นเสียที จากนั้นถูกคลุกเคล้ากับเครื่องเทศนานาชนิด กลายเป็นไก่ย่างหอมกรุ่น
หลู่ต้าโถวแทบกลืนน้ำลาย ดื่มสุราทีละชามใหญ่ กินเนื้อคำโต ๆ
"ยังไงก็ที่บ้านหัวหน้าเฉินนี่แหละดี กินดีอยู่ดี ข้ายังอยากย้ายมาอยู่ด้วยเลย"
"เรียกหัวหน้าเฉินอะไรกัน เรียกเหมือนแต่ก่อนเถอะ เรียกข้าว่าเสี่ยวโหลว"
หลู่ต้าโถวหัวเราะแหะ ๆ "งั้นข้าไม่เกรงใจแล้วนะ พี่เสี่ยวโหลว!"
เฉินกวนโหลว: ...
เขาขี้เกียจแก้ไขอีกฝ่ายอีก กินให้อิ่มก่อนค่อยว่ากัน
หลู่ต้าโถวแทะน่องไก่ พึมพำว่า "นายนี่น่าอัศจรรย์จริง ๆ ตอนนั้นนายบอกว่าเจียงถูก่อนสิ้นปีต้องได้กลับเข้ารับราชการตำแหน่งเดิมแน่นอน ตอนแรกข้ายังไม่เชื่อเลย ตอนนี้ข้าเชื่อนายเต็มร้อยแล้ว นายไม่เห็นหน้าตาของสวี่ฟู่กุ้ยตอนรู้ว่าเจียงถูได้กลับเข้ารับราชการตำแหน่งเดิม หน้านายมันเหม็นเขียวสุด ๆ คิดว่าเขาคงเสียใจที่ตอนนั้นไม่ฟังคำเตือนของนาย"
"ถ้าเขาจะเสียใจ ก็คงเสียใจแค่ที่รีดไถเงินจากจวนโหวได้น้อยไปเท่านั้นแหละ"
สำหรับคนอย่างสวี่ฟู่กุ้ย เฉินกวนโหลวยังรู้จักเขาดี มันโลภเงิน โลภผู้หญิง แถมยังสายตาสั้นอีกต่างหาก
"พวกที่อยู่ห้องหมายเลขเจี่ย ไม่ได้มาทำอะไรนายใช่ไหม?" หลู่ต้าโถวถามเสียงเบา แววตาเป็นกังวลไม่น้อย
เฉินกวนโหลวยิ้มพร้อมส่ายหน้า "ตอนนี้ต่างคนต่างอยู่อย่างสงบ"
หลู่ต้าโถวเป็นห่วงแทนเขาจริง ๆ "ข้าได้ยินมานะ ว่านายรู้ไหม ตำแหน่งนายนี่ ตอนนั้นพวกผู้คุมเรือนจำในคุกหมายเลขเจี่ยที่มีชื่อเสียง พวกมันคิดจะได้กันทุกคน บางคนแอบไปซื้อเส้นสายควักเงินไปไม่ใช่น้อย พอนายดันมานั่งตำแหน่งนี้แบบไม่ทันตั้งตัว ก็มีคนจำนวนไม่น้อยที่แค้นนายที่มาแย่งที่เขา นายต้องระวังตัวให้ดี คุกหมายเลขเจี่ยน้ำลึกมาก"