คนดูข้างนอกย่อมเห็นชัดกว่าคนอยู่ในเกม
อาจารย์ตู้ยอมรับข้อเสนอของเฉินกวนโหลว สมควรต้องต่อสู้เพื่อตนเองบ้าง จะให้ถูกนายท่านรองไล่ออกโดยไม่ส่งเสียงสักคำไม่ได้
ยุคนี้จะว่าง่ายก็ง่าย จะว่ายากก็ยาก
จะหางานที่สบาย ได้เงินดี ไม่ต้องแบกรับผิดชอบเหมือนสำนักสอนหนังสือเอกชนของจวนโหวอีก ตลอดทั้งเมืองหลวงอันกว้างใหญ่ ก็ยากยิ่งนัก
ผู้รู้หนังสือมีมาก การแข่งขันดุเดือด
เขาอายุปูนนี้แล้ว ไม่อยากไปแย่งงานเดือนละสองตำลึงเศษกับหนุ่ม ๆ ผู้รู้หนังสือ เขาหน้าแตกไม่ได้
งานในจวนโหวพอจะรักษาไว้ได้ ก็ควรรักษาไว้ให้มากที่สุด
ต่อให้รักษาไว้ไม่ได้ การได้นายท่านใหญ่ออกหน้าแนะนำงานต่อไปให้ ก็ยังดี
เมื่ออาจารย์ตู้มีความคิดแล้ว จิตใจก็ผ่อนคลายตามไปด้วย
เขาถามเฉินกวนโหลวว่า
"เจ้าไม่คิดจะขึ้นไปจวนโหวเพื่อเกาะเกี่ยวญาติสักหน่อยหรือ? เจ้ารับราชการอยู่คุกสวรรค์ อย่างไรก็ไม่ใช่ทางยาว"
เฉินกวนโหลวกลับหัวเราะ "ขอบคุณอาจารย์ตู้ที่เป็นห่วง ข้าทราบตั้งแต่แรกแล้วว่างานคุกสวรรค์เป็นงานต่ำต้อย อย่างไรเสีย เงินในคุกสวรรค์ก็มากจริง ข้าต้องการงานที่คุกสวรรค์ตอนนี้ อยากทำมันให้ดี ๆ ต่อไป"
อาจารย์ตู้มองเขาด้วยสายตาที่ซับซ้อน "หากเจ้าอยากเปลี่ยนงาน ตอนนี้เจ้าก็ไม่ขาดเงิน หาความสัมพันธ์ในจวนโหวก็ยังพอทำได้ ไม่กล้าพูดถึงเรื่องอื่น แค่จวนโหวออกหน้า เจ้าออกเงิน หาตำแหน่งขุนนางขั้นเก้าเล็ก ๆ ให้เจ้าได้แน่นอน"
เฉินกวนโหลวหัวเราะร่า "จวนโหวจะเห็นค่าข้าอย่างนั้นหรือ? หลุดจากห้าชั่วอายุคนมานานแล้ว ข้าหน้าด้าน ๆ เข้าไปหา เกรงว่าจะถูกเหยียบจมดิน"