เหล่าผู้คุมเรือนจำไม่กล้าระบายอารมณ์ใส่เฉินกวนโหลวต่อหน้า
ดังนั้นจึงระบายความโกรธใส่หัวของเฉินเฉวียนทั้งสี่คน ด่าว่าพวกเขาขี้ขลาดเหมือนหนู เหตุใดจึงต้องยอมจำนนต่อเฉินกวนโหลวเช่นนั้น ไร้ซึ่งความทรหดแม้แต่น้อย
หลิวเช่อเอ่ยแก้ตัวเบา ๆ ว่า "ตอนแรกกลุ่มพวกเรามีสิบคน สุดท้ายเหลือเพียงพวกเราสี่คน ก็เพราะพวกเราขี้ขลาดนี่แหละ" ขี้ขลาด ไม่กล้าเข้าร่วมพนันเงินก้อนโต จึงรอดชีวิตมาได้อย่างเฉียดฉิว
พวกที่กล้าหาญนั้น ล้วนตามหัวหน้าเจ้าเจ้ากลิ้งออกจากคุกสวรรค์ เสียงานมั่นคงไปทั้งหมด
"ขี้ขลาดยังมีเหตุผลอีกหรือ ยังเป็นผู้ชายอยู่หรือไม่" นิ้วของผู้คุมเรือนจำร่างใหญ่จี้ตรงไปที่ใบหน้าของหลิวเช่อ
หลิวเช่อตัวสั่นเทิ้มถอยหลัง ท่าทางหวาดกลัวเป็นอย่างมาก รูปร่างเขาเล็กอยู่แล้ว เมื่ออยู่ใต้ร่มเงาของร่างใหญ่ ก็ดูเหมือนลูกไก่ตัวน้อย ๆ บีบเบา ๆ ก็ตายได้
เซียวจินออกมาขวางผู้คุมเรือนจำร่างใหญ่ไว้ อธิบายว่า "ข้างบนเร่งให้เราส่งเงิน หากพวกเราไม่ให้ความร่วมมือกับหัวหน้าเฉิน ล่าช้าต่อราชการ ความรับผิดชอบนี้ใครก็แบกรับไม่ไหว"
"พวกนายไม่ได้รับใช้อำนาจใต้เขา ก็พูดได้อย่างไม่เจ็บปวด ข้าไม่ต้องการเสียงานนี้ไป" เฉียนฟู่กุ้ยพึมพำ เขาอ้วนขนาดนี้ได้ก็เพราะคุกสวรรค์ งานในคุกสวรรค์ ไม่ว่าอย่างไรก็เสียไม่ได้
"เฉินกวนโหลวเขาคืออะไรกัน เป็นแค่คนตกอับ มาทำงานที่คุกสวรรค์นับรวม ๆ ก็แค่กว่าครึ่งปีเท่านั้น พวกนายกลัวเขาทำไม?" ผู้คุมเรือนจำร่างใหญ่โมโหจนทนไม่ไหว
"หัวหน้าเฉินมีบารมี" เฉินเฉวียนกล่าวเสียงเบา
"บารมีอะไร บารมีเป่าปี่ ไอ้หนุ่มอายุสิบกว่าปี ขนยังไม่ขึ้นเลย จะมีบารมีที่ไหน อย่าบอกข้านะว่าพวกนายไม่รู้ที่มาที่ไปของเขา เขากับจวนโหวผิงเจียงแยกออกไปเกินห้าชั่วอายุคนแล้ว หากเขาเป็นคนในจวนโหวจริง จะตกมาทำงานเป็นผู้คุมเรือนจำได้หรือ งานผู้คุมเรือนจำในสายตาคนนอกก็คืออาชีพต่ำต้อย ดีกว่านางโลมในซ่อง และขอทานข้างถนนเพียงเล็กน้อยเท่านั้น"