"ตอนแรกหัวหน้าเจ้าสัญญาจะพาคนเข้ามา แต่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ได้พามา"
"เจ้าพูดอะไรกัน?"
เฉินกวนโหลวรู้สึกว่าหูของตัวเองต้องมีปัญหาอย่างแน่นอน
อะไรกันเนี่ย
กล้าดียังไงถึงพาคนเข้ามาในคุกสวรรค์?
หัวหน้าเจ้าก่อนหน้านี้ช่างกล้าบ้าบิ่นยิ่งนัก
"หัวหน้าเฉินจะถามทั้งที่รู้อยู่แล้วทำไมเล่า"
"พาใครเข้ามา?"
"พ่อบ้านของข้า เกิดเรื่องขึ้นกะทันหัน ถูกนำตัวจากสำนักไปยังคุกสวรรค์โดยตรง เรื่องในบ้านมากมายยังไม่มีโอกาสสั่งเสียแม้แต่คำเดียว ขอร้องหัวหน้าเฉินช่วยผ่อนผันด้วย นำตัวพ่อบ้านของข้ามาให้พบหน้ากันสักครั้ง ท่านวางใจได้ ขอเพียงได้พบหน้า เงินทองจะส่งมอบให้ครบถ้วนทันที"
"เหลวไหล!"
เฉินกวนโหลวรู้สึกทึ่งในแบบแผนการทำงานของหมายเลขเจี่ยเสียจนพูดไม่ออก
ในคุกใหญ่หมายเลขปิ่ง ใครกล้าเอ่ยปากขอแบบเดียวกัน คงโดนหักขาก่อนแล้วค่อยว่ากัน
"เจ้าคิดว่าคุกสวรรค์เป็นลานบ้านของเจ้าหรือ ถึงได้อยากพาคนเข้ามาพบหน้ากัน"
"หัวหน้าเฉินหมายความว่าจะผิดคำพูดงั้นหรือ?"
"เรื่องนี้เป็นความผิดของคนรุ่นก่อน เจ้ามีความสามารถก็ไปหาหัวหน้าเจ้าให้จัดการให้สิ"
"หัวหน้าเฉินไม่กลัวผู้คุมหว่านจะเอาเรื่องหรอกหรือ? งานของข้า ยังไม่เสร็จเลยนะ" ท่านจินเอ่ยพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์จ้องมองเขา
เฉินกวนโหลวแช่งชัด ๆ ในใจ
"เจ้ารอได้เลย!"
ทิ้งคำพูดนี้ไว้ เขาก็หันหลังเดินจากมา
พอหาเฉินเฉวียนทั้งสี่คนพบ ก็ด่าเอาเสียออกหน้า "พวกเจ้าทำอะไรกันอยู่? ที่นี่คือคุกสวรรค์ พวกเจ้ากล้าดีอย่างไรถึงรับปากนักโทษ จะช่วยพาคนเข้ามาพบหน้ากัน ฝ่ายบนรู้เรื่องที่พวกเจ้าทำแบบนี้หรือไม่?"
"หัวหน้าเฉินไม่รู้ ฝ่ายบนรู้มาตลอด เพียงแต่ทำเป็นไม่เห็นไม่รู้เรื่อง หากไม่มีเรื่องเดือดร้อน ฝ่ายบนจะไม่ลงโทษหรอก"