“ขอแค่คุณหนูใหญ่ยอมปล่อยผมไปสักครั้ง ผมยินดีชดใช้ให้คุณ เลือกสินค้าในร้านค้าส่งของผมไปได้ฟรี ๆ หนึ่งสามล้อเต็มคัน คุณว่าอย่างไร?”
พ่อค้าหนุ่มอ้วนแซ่จางกลัวเหลือเกินว่าหลี่หงเสียจะชกต่อยเตะถีบเขาต่อไปจนตายคามือ ต่อให้ไม่ตายจริง ๆ ก็คงถูกซ้อมจนพิการ
เขาจึงจำใจยอมเสียทรัพย์เพื่อรักษาตัว หวังว่าหลี่หงเสียจะเห็นแก่ของฟรีแล้วปล่อยเขาไป
เมื่อครู่หลี่หงเสียยังโกรธจนไฟลุก เตรียมจะเตะจมูกพ่อค้าหนุ่มอ้วนแซ่จางให้แตกอยู่แล้ว แต่พอได้ยินว่าอีกฝ่ายยอมให้เธอเลือกของฟรีหนึ่งสามล้อเต็มคัน ดวงตาก็เป็นประกายวาบ หยุดมือแล้วถามยืนยันว่า “พ่อค้าหนุ่มอ้วนแซ่จาง นายแน่ใจนะ?”
พ่อค้าหนุ่มอ้วนแซ่จางเห็นหลี่หงเสียเริ่มใจอ่อน ก็รีบสาบานรับรองทันทีว่า “คุณหนูใหญ่ ผมแน่ใจ คุณไปเลือกได้เดี๋ยวนี้เลย ผมจะไม่ขัดขวางแม้แต่นิดเดียว!”
ครั้งนี้แม้หลี่หงเสียจะถูกพ่อค้าหนุ่มอ้วนแซ่จางรังแก แต่สุดท้ายอีกฝ่ายก็ไม่ได้ทำสำเร็จจริง ๆ นับว่ายังโชคดีในความโชคร้าย
ในใจเธอมีแรงกระตุ้นอยากทำให้อีกฝ่ายกลายเป็นพวกทาสสำส่อนอยู่จริง ๆ แต่ถ้าเรื่องบานปลายขึ้นมา เกรงว่าจะสร้างปัญหาที่ไม่จำเป็นให้ตัวเองด้วย ตอนนี้พ่อค้าหนุ่มอ้วนแซ่จางยอมชดใช้แล้ว เธอจึงคิดว่าหยุดเรื่องไว้แค่นี้ก็นับว่าไม่เสียเปรียบ
เธอหันกลับมาทันที แล้วดึงลู่หยางด้วยความดีใจ “เสี่ยวหยาง ได้ยินไหม พ่อค้าหนุ่มอ้วนแซ่จางยอมชดใช้แล้ว ในเมื่อเป็นแบบนี้ เราก็ไปเลือกของดี ๆ กลับบ้านกันเดี๋ยวนี้เลย ฉันจะแบ่งให้นายด้วย!”