เมื่อเห็นเช่นนั้น ลู่หยางจึงเอ่ยว่า “ตอนเรียนมหาวิทยาลัย ผมเคยพบชายชราผมขาวคนหนึ่งที่แปลกประหลาด เขาถ่ายทอดเคล็ดลับลับเฉพาะสำหรับเพาะปลูกลูกท้อน้ำผึ้งให้ผม!”
“ที่ผมขายลูกท้อน้ำผึ้งของบ้านเราได้ในราคาสูงลิบถึงลูกละหนึ่งร้อยหยวน ก็เพราะเคล็ดลับนี้ช่วยให้ผมเพาะลูกท้อน้ำผึ้งจนกลายเป็นลูกพีชวิเศษเถาฮวา ซึ่งไม่เพียงอร่อยถูกปาก แต่ยังมีสรรพคุณเสริมดลยาเสริมกำลังอันวิเศษด้วย!”
แม้จะฟังดูเหลือเชื่ออยู่บ้าง แต่ลู่หยางพูดจาจริงจังหนักแน่น ไม่เหมือนคนคิดจะหลอกเธอ หลี่หงเสียจึงตัดสินใจเชื่อเขาในที่สุด
เมื่อเห็นว่าหลี่หงเสียดูจะเชื่อแล้ว ลู่หยางก็เอ่ยขึ้นอีกครั้งว่า “พี่หงเสีย ต่อไปผมจะช่วยเพาะลูกท้อน้ำผึ้งของบ้านพี่ให้กลายเป็นลูกพีชวิเศษเถาฮวาด้วย แล้วขายในราคาสูงลิบ!”
หลี่หงเสียได้ยินดังนั้นก็ตื่นเต้นอย่างยิ่ง มือเรียวเล็กงดงามทั้งสองข้างคว้าต้นแขนลู่หยางไว้แน่น พลางถามอย่างตื่นเต้นว่า “เสี่ยวหยาง นายว่าอะไรนะ? นายจะช่วยเพาะลูกพีชวิเศษเถาฮวาให้บ้านเราด้วย แล้วขายได้ราคาสูงลิบเหรอ?”
ลู่หยางพยักหน้า “ใช่แล้ว!”
“ที่จริงผมไม่ได้คิดจะช่วยบ้านพี่เพาะลูกพีชวิเศษไปขายราคาสูงเท่านั้นนะ อีกไม่นานผมยังตั้งใจจะรับซื้อลูกท้อน้ำผึ้งจำนวนมากจากทั่วทั้งหมู่บ้านเถาฮวา ให้ชาวบ้านคนอื่นได้แบ่งผลประโยชน์กันบ้าง จะได้มีเงินใช้กัน!”
ลูกพีชวิเศษเถาฮาที่ลู่หยางบำรุงด้วยน้ำวิเศษบริสุทธิ์ ไม่เพียงอร่อยถูกปากและมีสรรพคุณเสริมดลยาเสริมกำลังอันวิเศษ แต่ยังเก็บไว้ได้นานโดยไม่เน่าเสียอีกด้วย