หลิวเชียนเชียนสะพายกล่องยา เดินออกจากร้านขายของชำมายืนใต้ต้นกุ้ยฮวาต้นใหญ่ด้านนอก แล้วถามลู่หยางที่เดินตามมาด้วยความสงสัยว่า “ลู่หยาง ฉันอยากถามหน่อย นายรู้ได้ยังไงว่าข้างในหัวของป้าจ้าวมีเนื้องอก?”
ตอนนี้หลิวเชียนเชียนสงสัยในวิชาแพทย์ของลู่หยางจนถึงที่สุด
ลู่หยางเห็นดวงตางดงามคู่นั้นจ้องมองตนไม่กะพริบ จึงเอ่ยหยอกเย้าขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยว่า “หลิวเชียนเชียน เธออยากรู้จริง ๆ เหรอ?”
หลิวเชียนเชียนพยักหน้าอย่างจริงจัง “ฉันอยากรู้จริง ๆ!”
มุมปากลู่หยางยกขึ้น เผยแววหยอกเย้า “ถ้าฉันบอกว่าฉันมีดวงตามองทะลุ เธอจะเชื่อไหม?”
ดวงตาเทพหยินหยางของลู่หยางมีความสามารถไม่ต่างจากดวงตามองทะลุจริง ๆ เขาไม่ได้โกหกหลิวเชียนเชียน
หลิวเชียนเชียนกลอกตามองลู่หยางอย่างดูแคลน “ลู่หยาง นายคิดจะหลอกเด็กสามขวบหรือไง?”
“นายคิดว่าฉันจะเชื่อจริง ๆ เหรอว่านายมีดวงตามองทะลุ นึกว่าตัวเองเป็นผู้มีพลังพิเศษหรือไง?”
เห็นหลิวเชียนเชียนทำท่าอย่างไรก็ไม่ยอมเชื่อ ลู่หยางจึงลูบคางแล้วพูดอย่างมีเลศนัยว่า “ในเมื่อเธอไม่เชื่อ งั้นตอนนี้กล้าให้ฉันใช้ดวงตามองทะลุดูไหม?”
หลิวเชียนเชียนเชิดหน้าท้าทายอย่างไม่ยอมแพ้ “ในเมื่อนายอยากมองทะลุฉัน ก็มองเลยสิ ฉันอยากถามว่านายรู้ไหมว่าตอนนี้ฉันใส่กางเกงในสีอะไร?”
หลิวเชียนเชียนกล้าท้าทายถึงขนาดนี้ ลู่หยางย่อมไม่ยอมปล่อยให้อีกฝ่ายได้ใจ เขาจึงเปิดใช้ดวงตาเทพหยินหยางทันที